این افراد مانند حاضرین در واقعه کربلا می باشند

بیستم صفر روز اربعین شهادت امام حسین (ع) و یارانش می باشد.

کد خبر: ۶۷۳۰۱

چهارشنبه - ۱۱ آذر ۱۳۹۴ / 11 September 1394

عقیق:این روز، روز زیارت امام حسین (ع) است و براى آن، زیارت‏هاى ویژه‏ اى از امامان معصوم (ع) نقل شده است. در این روز جابر بن ‏عبدالله‏ انصارى وارد كربلا گردید و قبر مطهر امام حسین (ع) را زیارت كرد. او نخستین زایرى بود كه با معرفت، موفق به زیارت قبر آن حضرت گردید. جابر بن ‏عبدالله‏ انصارى كه در هنگام شهادت امام حسین (ع)، به احتمال زیاد در مدینه حضور داشت و از قیام و شهادت آن حضرت بى‏اطلاع بود. اما پس از آگاهى از جنایت سپاهیان یزید و شهادت امام حسین (ع) و یاران وفادارش در كربلا، عازم كوفه گردید تا از این رویداد بزرگ، به خوبى آگاه شود.
وى، پس از اطلاع كامل از نحوه شهادت و به دست آوردن نشانى محل شهادت امام حسین (ع)، عازم سرزمین كربلا گردید و نخستین كسى بود كه توفیق زیارت قبر امام حسین (ع) را به دست آورد و پایه‏گذار سنت حسنه زیارت مرقد پیشواى شهیدان، حضرت امام حسین (ع)گردید. ماجراى زیارت جابر را از كتاب بشارةالمصطفى، به نقل از كتاب منتهى ‏الآمال شیخ‏ عباس ‏قمى بدین قرار است:
عطیّة بن ‏سعد بن ‏جناده عوفى ‏كوفى كه از روات امامیه است و اهل‏ سنت در رجال، تصریح كرده‏اند به صدق او در حدیث، گفت: ما بیرون رفتیم با جابر بن ‏عبدالله‏ انصارى به جهت زیارت قبر حضرت حسین (ع). پس زمانى كه به كربلا وارد شدیم، جابر نزدیك فرات رفت و غسل كرد، پس جامه را لُنگِ خود كرد و جامه دیگر را بر دوش افكند. پس گشود بسته ‏اى را كه در آن سُعد بود، از آن بر بدن خود پاشید. پس به جانب قبر روان شد و گامى برنداشت مگر با ذكر خدا، تا نزدیك قبر رسید. مرا گفت تا دست مرا به قبر گذار. من دست وى را به قبر گذاشتم. چون دستش به قبر رسید بى‏هوش بر روى قبر افتاد. پس آبى بر وى پاشیدم تا به هوش آمد و سه بار گفت: یا حسین! پس گفت: حَبیبٌ لا یُجیبُ حَبیبَهُ؛ آیا دوست، جواب نمى‏دهد دوست خود را؟
پس گفت: كجا توانى جواب دهى و حال آن كه در گذشته از جاى خود رگ‏هاى گردن تو و آویخته شده بر پشت و شانه تو و جدایى افتاده بین سر و تن تو. پس شهادت مى‏دهم كه تو فرزند خیرالنّبیین و پسر سیّد المؤمنین و فرزند هم ‏سوگند تقوى و سلیل هدى و خامس اصحاب كساء و پسر سیّد النقباء و فرزند فاطمه سیّده زن‏ها هستی و چگونه چنین نباشى و حال آن كه پرورش داده تو را پنجه سیّد المرسلین و پروریده شدى در كنار متقین و شیر خوردى از پستان ایمان و بریده شدى از شیر با سلام و پاكیزه بودى در حیات و ممات. همانا دل‏هاى مؤمنین خوش نیست به جهت فراق تو و حال آن كه شكى ندارد در نیكویى حال تو.
پس بر تو باد سلام خدا و خشنودى او و همانا شهادت مى‏دهم كه تو گذشتى بر آن چه گذشت بر آن برادر تو یحیى‏ بن‏ زكریّا. پس جابر برگردانید چشم خود را بر دور قبر و شهدا را سلام كرد، بدین طریق: اَلسَّلامُ عَلَیْكمْ اَیَّتُهَا الْاَرْواحُ الَّتى حَلَّتْ بِفِناءِ قَبْرِ الْحُسَینِ عَلَیه السَّلامُ وَ اَناخَتْ بِرَحْلِهِ، اَشْهَدُ اَنَّكمُ اَقَمْتُمُ الصَّلاةَ وَ آتَیْتُمُ الزَّكوةَ وَ اَمَرْتُمْ بِالمَعْروُفِ وَ نَهَیْتُمْ عَنِ الْمُنْكرِ وَ جاهَدْتُمُ الْمُلْحِدینَ وَ عَبَدْتُمُ اللّهَ حَتّى آتیكمُ الْیَقینُ. پس گفت: سوگند به آن كه برانگیخت محمد (ص) را به نبوت حقه كه ما شركت داریم، شما را در آن چه داخل شدید در آن.
عطیّه گفت: به جابر گفتم: چگونه ما با ایشان شركت كردیم و حال آن كه فرود نیامدیم در وادى‏اى و بالا نرفتیم كوهى را و شمشیرى نزدیم؟ و اما این گروه، پس جدایى افتاده مابین سر و بدنشان، و اولادشان یتیم و زنانشان بیوه گشته ‏اند. جابر گفت: اى عطیه! شنیدم از حبیب خود رسول خدا (ص) كه مى‏فرمود: هر كه دوست دارد گروهى را، با ایشان محشور شود و هر كه دوست داشته باشد عمل قومى را، شریك شود در عمل ایشان. پس قسم به خداوندى كه محمد (ص) را براستى برانگیخته كه نیّت من و اصحابم بر آن چیزى است كه گذشته است بر حضرت حسین (ع) و یاورانش.

پی نوشت ها:
1-شیخ عباس قمی، منتهی الآمال ج1: 444.
2-شیخ عباس قمی، وقایع الایام: 194.
منبع:قدس
211008