علامه طباطبائی چگونه به زیارت امام رضامیرفت؟

در سال آخر حياتشان به دليل كسالتي كه داشتند و بنا به تأكيد و توصيه پزشكِ مخصوص نمي‎خواستيم كه ايشان به مشهد مقدس بروند. ولي ايشان اصرار داشتند و رفتند. پس از مراجعت از مشهد، به ايشان گفتم سرانجام به مشهد رفتيد، فرمود: «پسرم جز مشهد كجاست كه آدم بتواند دردهايش را بگويد و درمانش را بگيرد؟»

کد خبر: ۶۱۲۱۹

دوشنبه - ۱۶ شهريور ۱۳۹۴ / 16 June 1394

عقیق: سيره ولايي علامه طباطبايي(ره) صاحب تفسير الميزان در رابطه با حضرت رضا عليه‎السلام بسیار درس آموز است. علامه طباطبايي مي‎فرمودند: «همه امامان عليهم السلام لطف دارند، اما لطف حضرت رضا عليه‎السلام محسوس است.» و در نقلي ديگر، بيان مي‎كردند: «همه امامان معصوم عليهم السلام رئوف هستند، اما رأفت حضرت امام رضا عليه السلام ظاهر است.»

و نيز مي‎فرمودند: «انسان هنگامي كه وارد حرم رضوي عليه السلام مي‎شود، مشاهده مي‎كند كه از در و ديوار حرم آن امام رأفت مي‎بارد.» ايشان هر ساله به مشهد مشرف مي‎شد حتي در پنج شش ماه آخر عمر با همه كسالتي كه داشت به مشهد مشرف شد. يكي از بستگان نزديك ايشان مي‎گفت:

«با آغوش باز با آن كهولت سن و كسالت، جمعيت را مي‎شكافت و با علاقه ضريح را مي‎بوسيد و توسل مي‎جست كه گاهي به زحمت او را از ضريح جدا مي‎كرديم ... .»

ايشان مي‎گفت: «من به حال اين مردم كه اين طور عاشقانه ضريح را مي‎بوسند، غبطه مي‎خورم ... .»

فرزند ايشان نقل مي‎كردند: در سال آخر حياتشان به دليل كسالتي كه داشتند و بنا به تأكيد و توصيه پزشكِ مخصوص نمي‎خواستيم كه ايشان به مشهد مقدس بروند. ولي ايشان اصرار داشتند و رفتند.

پس از مراجعت از مشهد، به ايشان گفتم سرانجام به مشهد رفتيد، فرمود: «پسرم جز مشهد كجاست كه آدم بتواند دردهايش را بگويد و درمانش را بگيرد؟»

علامه طباطبايي وقتي به مشهد، مشرف مي‎شد، از وي تقاضا مي‎كردند كه در خارج از مشهد چون طُرقبه و ... به دليل اعتدال هوا، سكونت داشته باشند و گهگاهي براي زيارت مشرف گردد. ايشان ابداً قبول نمي‎كرد و مي‎فرمود: «ما از پناه امام هشتم به جاي ديگري نمي‎رويم.»

يكي از شاگردان علامه طباطبايي مي‎گويد: «... هيچ به خاطر ندارم كه از اسم هر يك از ائمه عليهم‎السلام بدون اداي احترام گذشته باشند. در مشهد كه همه ساله مشرف مي‎شدند و تابستان را در آنجا مي‎ماندند وقتي وارد صحن حضرت رضا عليه السلام مي‎شدند، بارها كه در خدمتشان بودم و مي‎ديدم كه دست‎هاي مرتعش را روي آستانه در مي‎گذاشتند و با بدن لرزان از جان و دل آستانه در را مي‎بوسيدند، گاهي از محضرشان التماس دعا درخواست مي‎شد مي‎گفتند: «برويد از حضرت بگيريد؛ ما اينجا كاره‎اي نيستيم؛ همه چيز آنجاست! »

زماني نويسنده مشهوري بوسيدن ضريح امامان عليهم السلام و اين قبيل احترام نهادن‎ها را تشنيع مي‎كرد. وقتي سخن او را به مرحوم علامه در حرم رضوي عليه السلام عرض كردند، ايشان فرمود: «اگر منع مردم نبود، من از دم مسجد گوهرشاد تا ضريح، زمين را مي‎بوسيدم.»

و روزي در صحن حرم امام رضا عليه السلام شخصي به علامه [كه اصلاً اذن نمي‎داد كسي دست ايشان را ببوسد] عرض كرد: «از راه دور آمده‎ام و مي‎خواهم دست شما را ببوسم.» علامه فرمود: «زمين صحن را ببوس كه از سر من هم بهتر است! »

يك بار علامه مي‎خواستند به روضه رضوي عليه السلام مشرف شوند. به ايشان عرض شد: « آقا! حرم شلوغ است؛ وقت ديگري برويد! » فرمودند: «خوب، من هم يكي از شلوغ‎ها! » و رفتند. مردم هم كه ايشان را نمي‎شناختند تا راهي برايشان بگشايند و در نتيجه، هر چه سعي كردند دستشان را به ضريح مبارك برسانند، نشد و مردم ايشان را به عقب هل دادند. وقتي بازگشتند، اطرافيان پرسيدند: «چطور بود؟» فرمودند: «خيلي خوب بود! خيلي لذت بردم! »

حجت الاسلام معزّي نقل مي‎كند كه يك بار در ايام طلبگي به مشهد رفته بودم و در صحن‎هاي حرم رضوي عليه السلام قدم مي‎زدم و به بارگاه امام مي‎نگريستم اما داخل رواق‎ها و روضه نمي‎رفتم. ناگهان دست مهرباني بر روي شانه‎هايم قرار گرفت و با لحني آرام فرمود:

«حاج شيخ حسن! چرا وارد نمي‎شوي؟! » نگاه كردم و ديدم علامه طباطبائي است. عرض كردم: خجالت مي‎كشم با اين آشفتگي روحي بر امام رضا عليه السلام وارد شوم. من آلوده كجا و حرم پاك ايشان كجا! آنگاه مرحوم علامه فرمود:

«طبيب براي چه مطب باز مي‎كند؟ براي اين كه بيماران به وي مراجعه كنند و با نسخه او تندرستي خود را بيابند. اين جا هم دارالشفاي آل محمد ـ عليهم السلام ـ است. داخل شو كه امام رضا عليه‎السلام طبيب الأطباء است.»

منبع:فرهنگ