حکایت؛من نیازمند بی نیازی ام

شقیق بلخی سه روز بی‏ غذا ماند، پس از سه روز در حالی که از زیادی عبادت و گرسنگی، ضعف گرفته بود، دست به درگاه حق برداشت و عرضه داشت: «اطْعَمَنِی» خدایا! گرسنه‏ ام غذایم بده...

کد خبر: ۵۴۱۷۴

پنجشنبه - ۲۱ خرداد ۱۳۹۴ / 21 March 1394

عقیق: شقیق بلخی سه روز بی‏ غذا ماند، پس از سه روز در حالی که از زیادی عبادت و گرسنگی، ضعف گرفته بود، دست به درگاه حق برداشت و عرضه داشت: «اطْعَمَنِی» خدایا! گرسنه‏ ام غذایم بده.
پس از فراغت از دعا شخصی را دید که به طرف او می ‏آید، به شقیق سلام کرد و گفت: همراه من بیا، شقیق حرکت کرد و به خانه ‏ای رسید. در آن خانه ظروفی از طعام‏ های رنگارنگ و کارگرانی مشغول پذیرایی را دید چون از غذا خوردن فارغ شد و قصد رفتن کرد صاحب خانه پرسید: کجا؟ گفت: مسجد، گفت: ممکن است نامت را بگویی؟ گفت: شقیق.
ناگهان فریاد زد: این خانه خانه توست و اینان کارگران تو هستند، من خدمتکار و بنده پدرت بودم، از طرف پدرت تجارت رفتم، چون برگشتم مرده بود، تو را نمی ‏یافتم تا آنچه هست به تو بدهم، اکنون که تو را یافتم مال خود و غلامانت را برگیر.
شقیق گفت: اگر اینان غلامان منند همه در راه خدا آزادند و اگر مال از من است، بردارید و بین خود تقسیم کنید تا هریک از نداری درآیید، من نیازی به آنچه در زندگی ام زیاد است ندارم، نیاز من به بی‏ نیاز است‏.

پی نوشت:
کتاب عرفان اسلامی/ حسین انصاریان
منبع:جام
211008