پنج درس آموزنده و سعادتبخش ازسیدالساجدین

بندگان مخلص و پاكدل پيش از آنكه به زبان، مردم را به خدافرا بخوانند، باكردار خويش راه خدا را تبليغ مى‏كنند. آنان به مردم فرمانى‏نمى‏دهند مگر آنكه خود از دیگران، آن كار را انجام داده باشند.

کد خبر: ۵۴۰۱۹

يکشنبه - ۰۳ خرداد ۱۳۹۴ / 03 March 1394

عقیق: پنج درس آموزنده وسعادت بخش ازسید الساجدین (ع) رامنتشر می کند.

*برنامه روزانه
1-   مرحوم قطب الدّين راوندى در كتاب خود آورده است : امام سجّاد(ع)چون نماز صبح را به جا مى آورد؛ در جايگاه خود مى نشست و دعا مى خواند تا موقعى كه خورشيد طلوع نمايد؛ و پس ‍ از طلوع خورشيد، دو ركعت نماز براى سلامتى خود و افراد خانواده اش ‍ مى خواند و سپس مختصرى مى خوابيد. و چون از خواب بيدار مى شد، دندان هاى خود را مسواك مى نمود و بعد از آن مشغول صرف صبحانه مى گرديد.

* استقبال از داماد
2-مرحوم كلينى ، به نقل از حضرت صادق آل محمّد(ع) حكايتی فرمايد: هرگاه يكى از دامادهاى امام سجّاد(ع) داخل منزل وى مى گرديد و بر حضرتش وارد مى شد، امام سجّاد (ع) عباى خود را از دوش بر مى گرفت و براى او پهن مى نمود تا روى آن بنشيند.
و سپس به داماد خود مى فرمود: خوش آمدى ، كه تو هم تامين كننده هزينه هاى خانواده خود و هم ، نگه دارنده ناموس خود از شرّ هواهاى نفسانى و اجانب هستى .

*خشوع درنماز
3-روزى امام سجّاد(ع) مشغول خواندن نماز بود، كه در بين نماز عباى آن حضرت از روى شانه اش افتاد و حضرت بدون كمترين توجّهى نسبت به آن ، با همان حالت به نماز خود ادامه داد.
چون از نماز فارغ شد يكى از اصحاب آن حضرت جلو آمد و اظهار داشت : ياابن رسول اللّه ! چرا هنگامى كه عبا از روى شانه شما افتاد، بدون توجّه به آن ، به نماز خود ادامه دادى !؟
امام عليه السّلام فرمود: اين چه اعتراضى است كه مطرح مى كنى !؟
آيا مى دانى من در حال نماز، در مقابل چه كسى قرار داشتم ؛ و با چه كسى سخن مى گفتم ؟
آيا توجّه ندارى ، هر مقدارى كه از نماز با خلوص و توجّه كامل به خداوند متعال باشد به همان مقدار مقبول درگاه الهى قرار مى گيرد.
آن شخص گفت : پس واى بر حال ما، كه بيچاره هستيم .
حضرت فرمود: از لطف و رحمت پروردگار مهربان نااميد نباشيد، چون خداوند متعال به وسيله نمازهاى نافله ، نواقص نماز را تكميل و جبران مى نمايد.

*ناخشنود ازتمجید دیگران
4- روزى شخصى حضرت سجّاد(ع) را تعريف و تمجيد كرد و اظهار علاقه شديدى نسبت به آن حضرت داشت .
امام(ع) فرمود: خداوندا، به تو پناه مى برم از اين كه مبادا ديگران مرا دوست بدارند، در حالى كه تو مرا دشمن داشته باشى .
همچنين حكايت كرده اند:روزى كه عرفه بود، آن حضرت از محلّى عبور مى نمود، عدّه اى را مشاهده كرد كه در حال گدائى بودند و از اين و آن تقاضاى كمك مى كردند.
حضرت با حالت تعجّب به آن ها نگاهى نمود و فرمود: واى بر شما، كه در مثل چنين روزى - روز عرفه - از غير خداوند متعال ، كمك مى طلبيد و چشم اميد به ديگران بسته ايد.

*توجه به نیازمندان
5-مرحوم كلينى رحمة اللّه عليه در كتاب شريف كافى آورده است :شخصى به نام سعيد بن مسيّب حكايت كند: روزى به محضر مبارك امام سجّاد علىّ بن الحسين(ع) وارد شدم در حالتى كه آن حضرت مشغول خواندن نماز بود، پس چون نماز خود را به پايان رساند، شخصى درب خانه را زد.
حضرت فرمود: سائلى - گدائى - آمده است و تقاضاى كمك دارد، او را نااميد مگردانيد.

پی نوشت:
چهل داستان و چهل حديث از امام زين العابدين عليه السّلام: عبداللّه صالحى
منبع:حوزه
211008