ایام رحلت خانم ام البنین(س)؛

چگونه ام البنین(س) همسر امام علی(ع) شد؟

رئیس مرکز تخصصی نماز، تاریخ ازدواج ام‌ّالبنین با امیرالمؤمنین را ۱۵ سال بعد از شهادت حضرت زهرا(س) دانست و شبهات پیرامون ازدواج وی با امام علی(ع) بلافاصله پس از شهادت حضرت زهرا(س) را رد کرد.

کد خبر: ۵۰۳۵۶

شنبه - ۱۵ فروردين ۱۳۹۴ / 15 January 1394

عقیق:حجت‌الاسلام محمدصادق کفیل، رئیس مرکز تخصصی نماز با اشاره به اینکه حضرت ام‌البنین(س) در طایفه‌ای قهرمان و شجاع بزرگ شده است،‌ ابراز داشت:‌ زمانی که امام علی خطاب به برادرش عقیل می‌گوید:‌ «زنى را براى من انتخاب کن که از نسل دلیر مردان عرب باشد تا با او ازدواج کنم و او برایم پسرى شجاع به دنیا بیاورد»، عقیل نیز ام‌ البنین را از خاندان شجاع «بن کلاب» به امام(ع) معرفی می‌کنند.

*زمان ازدواج امام علی(ع) با ام البنین

وی با تأکید بر اینکه تاریخ دقیقی درباره ولادت ام البنین ذکر نشده است،‌ افزود:‌ یک نقلی در این زمینه مطرح است که ایشان در سال پنجم هجری در کوفه یا در حوالی آن به دنیا آمده است، با توجه به اینکه زمان ولادت اولین فرزند ام ‌البنین(س) -قمر بنی هاشم- در سال 26 هجری بوده است و در آن زمان مرسوم بوده است که بعد از ازدواج به زودی صاحب بچه می‌شدند، پس سال ازدواج ایشان با امام علی(ع) قاعدتاً در سال 24 یا 25 هجری بوده است یعنی حدود 15 سال بعد از شهادت جانسوز حضرت زهرا(س).

کفیل با رد برخی شبهات پیرامون ازدواج بلافاصله امام علی(ع) با ام‌البنین پس از شهادت حضرت زهرا(س)، اظهار داشت: در حالی‌‌ که با توجه به اینکه زمان ولادت حضرت ابوالفضل(ع) در سال 26 هجری قطعی است، این شبهه رد می‌شود.

*جایگاه علمی ام البنین میان زنان عرب

وی با اشاره به ویژگی‌های فردی ام‌ البنین، ادامه داد: ام ‌البنین(س) سرآمد در شعر و حدیث بود، جدا از تقوا و معنویت، زهد و همه مسائل معنوی که ایشان داشتند، از جایگاه علمی بالایی در میان زنان عرب برخوردار بوده است.

این کارشناس دینی با اشاره به واکنش ام ‌البنین درباره شهادت امام حسین(ع)، بیان داشت: هنگامی‌که بشیر به فرمان امام زین‌ العابدین(ع) وارد مدینه شد تا مردم را از ماجراى کربلا و بازگشت کاروان اسرا با خبر کند، در راه ام‌ البنین(س) او را ملاقات کرد و گفت: اى بشیر، از امام حسین(ع) چه خبر دارى؟ بشیر گفت: اى ام ‌البنین! خداى تعالى ترا صبر دهد که عباس تو کشته شد،‌ ام ‌البنین فرمود: از حسین(ع) مرا خبر ده، به این ترتیب بشیر خبر شهادت یک یک فرزندانش را به او می‌دهد.

*نظر ام البنین راجع به امام حسین(ع)

وی افزود: اما ام ‌البنین پیاپى از امام حسین(ع) خبر مى‌گرفت و گفت: فرزندان من و آنچه در زیر آسمان است، فداى حسینم باد! و چون بشیر خبر قتل آن سیدالشهدا(ع) را به او داد، صیحه‌اى کشید و گفت: اى بشیر، رگ قلبم را پاره کردى! و صدا به ناله و شیون بلند کرد، علامه مامقانى درباره این سخنان ام‌البنین می‌گوید: این شدت علاقه، کاشف از بلندى مرتبه او در ایمان و قوت معرفت او به مقام امامت است که شهادت چهار جوان خود را که نظیر ندارند در راه دفاع از امام زمان خویش سهل مى‌شمرد.

کفیل درباره تعداد فرزندان ام ‌البنین(س)، گفت: ام‌ البنین داراى چهار پسر به نام‌هاى عباس، عبدالله، جعفر و عثمان بود که سرور همه آنان قمر بنی‌هاشم است. دختری برای ام‌البنین در تاریخ ذکر نشده است.

*ام البنین و استفاده از شیوه فاطمی برای مبارزه با بنی امیه

وی با اشاره به فعالیت انقلابی ام ‌البنین بعد از حادثه عاشورا، ادامه داد: علامه سماوى در ابصارالعین نوشته است: ام‌ البنین(س) همه روزه به بقیع مى‌رفت و مرثیه مى‌خواند، به نوعى که مروان، با آن قساوت قلب، از ناله و گریه ام البنین به گریه مى‌افتاد و اشک‌هاى خود را با دستمال پاک مى‌کرد.

رئیس مرکز تخصصی نماز با بیان اینکه ام‌ البنین برای زنده نگه‌داشتن قیام حسینی مبادرت به برپایی جلسات روضه در منزل خود می‌کرد، خاطرنشان کرد: ام‌البنین مانند حضرت زهرا(س) که پس از رحلت پیامبر و غصب خلافت خانه نشین نشد و با الگوگیری از حضرت فاطمه(س) که هر روز دست حسنین(ع) را می‌گرفت و به بیت‌الاحزان می‌رفت، دست فرزند 4 ساله قمر بنی‌هاشم را می‌گرفت و به بقیع می‌برد.

*تاریخ دقیق رحلت ام البنین

وی دغدغه دینی داشتن، اطاعت پذیری، در مسیر امام بودن و عزم راسخ ام‌البنین را از ویژگی‌های بارز ایشان توصیف کرد و افزود: با اینکه این بانو در مصیبت از دست دادن فرزندان خود سوگوار بود و با دیدن کودک حضرت ابوالفضل(ع) از هوش رفت، اما با تمام وجود در زنده نگه‌ داشتن فرهنگ عاشورا کوشید، بی‌شک شخصیت انقلابی و حماسی این بانوی در تاریخ اثرگذار بوده است.

کفیل با اشاره به اینکه حضرت زینب(س) احترام خاصی برای ام‌البنین قائل بودند،‌ درباره تاریخ وفات مادر قمر بنی‌هاشم گفت: درباره تاریخ وفات ام‌البنین دو نقل است، یکی سال 64 هجری و دیگری سال 70 است که قول مشهورتر روز سیزدهم جمادی ‌الثانی سال 64 هجری است.

منبع:فارس