یک نکته از قرآن/

آیه‌ای که دوستی و شفقت می‌آورد

دوستی و برادری از پیوندهای محبوب نزد خداوند است که آیه ۳۴ فصلت دستوری جهت تقویت این پیوند است.

کد خبر: ۴۹۷۳۸

شنبه - ۰۱ فروردين ۱۳۹۴ / 01 January 1394

عقیق:آیه «وَلَا تَسْتَوِی الْحَسَنَةُ وَلَا السَّیِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِی بَیْنَکَ وَبَیْنَهُ عَدَاوَةٌ کَأَنَّهُ وَلِیٌّ حَمِیمٌ»(فصلت، 34) آیه بسیار زیبا و جالب توجهی است. خداوند در این آیه کریمه می‌فرماید: و نیکى با بدى یکسان نیست [بدى را] آنچه خود بهتر است دفع کن آنگاه فردی که میان تو و میان او دشمنى است گویى دوستى یکدل مى‏‌گردد.
بسیار شنیده‌ایم که اسلام دین دوستی و برادری است و این آیه دلیل روشنی برای اثبات این سخن است که از ظرفیتی در وجود انسان خبر می‌دهد که می‌تواند دشمنی‌ها را به دوستی بدل کند. ظرفیتی که به گفته برخی علما سرمایه انسان و یکی از بهترین نعمات الهی است و آن حس انعطاف پذیری و عاطفه است.

علامه طباطبایی در توضیح این آیه می‌نویسد: به فرموده آیه، بدى را به بهترین راهش دفع کن. و معناى آن این است که بدى را با خصلتى که مقابل آن است دفع نما، مثلاً باطل آنان را با حقى که نزد تو است دفع کن، نه به باطلى دیگر و جهل آنان را با حلم و بدی‌هایشان را با عفو، و همچنین هر بدى دیگرشان را با خوبى مناسب آن دفع کند.

علامه ادامه آیه را که درباره نتیجه این شیوه عملکرد است چنین توضیح می‌دهد: مراد این است که وقتى تو همه بدی‌ها و باطل‏‌ها را به بهترین وجه دفع کردى، ناگهان خواهى دید همان دشمنت آن چنان دوست مى‏‌شود که گویى علاوه بر دوستى شفقت هم دارد.

در ادامه این آیه راه رسیدن به ابن جایگاه بلند را این گونه بیان می‌کند: «وَمَا یُلَقَّاهَا إِلَّا الَّذِینَ صَبَرُوا وَمَا یُلَقَّاهَا إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِیمٍ» (فصلت، 35): و این [خصلت] را جز افرادى که شکیبا بوده‏‌اند نمى‏‌یابند و آن را جز صاحب بهره‏‌اى بزرگ نخواهد یافت.

علامه طباطبایی توضیح می‌دهد: فردی این سفارش را نمی‌پذیرد مگر آنهایی که صبورند و نیز آنهایی که بهره بزرگی از کمال انسانیت و صفات نیک دارند، چون خیر در آنها مستقر است. به گفته علامه از این آیه استفاده می‌شود که حظ عظیم تنها نصیب صابران می‌شود.

منبع:ایکنا