حکایتی آموزنده ازگلستان؛مناجات پارسایی آگاه

عابدان پاداش اطاعت خود را مى خواهند و بازرگانان بهاى كالاى خود را مى طلبند. من بنده اميد آورده ام نه اطاعت و به گدايى با دست تهى آمده ام نه با كالا و تجارت.

کد خبر: ۴۹۴۲۱

يکشنبه - ۲۵ بهمن ۱۳۹۴ / 25 November 1394

عقیق:در کتاب "حکایت‌های گلستان سعدی به قلم روان" چنین آمده است:
پارسايى را ديدم كه سر درگاه خدا (كعبه) مى ماليد و چنين مناجات مى كرد: يا غفور و يا رحيم - تو دانى كه از ظلوم و جهول چه آيد؟
(يعنى اى بخشنده مهربان ! تو آگاهى از آن كس كه بسيار ستمكار و نادان است چه كارى ساخته است ؟ )(1)
عذر قصير خدمت آوردم
كه ندارم به طاعت استظهار (2)
عاصيان از گناه توبه كنند
عرفان از عبادت استغفار
اصنع بى ما انت اهله؛ با من همان گونه كه تو شايسته آن هستى رفتار كن.
بر در كعبه سائلى ديدم
كه همى گفت و مى گرستى خوش
من نگويم كه طاعتم بپذير
قلم عفو بر گناهم كش

پی نوشت‌ها:
1)اشاره به جمله آخر آيه 73 سوره احزاب كه مى فرمايد: «... انه كان ظلوما جهولا؛  انسان، بسيار ظالم و جاهل بود.»
2) استظهار: قوى پشت شدن.
منبع:جام
211008