شرح حدیث نبوی(ص) توسط آیت الله مجتبی تهرانی؛

هفت زمان که حب اهل بیت(ع) نجات بخش است؟

مرحوم آیت الله مجتبی تهرانی محبت اهل بیت(ع) را نجات بخش انسان در هفت موقعیت حساس اعلام کرد و با رد محبتهای سطحی، تنها محبت عمیق را ملاک قرار داد که با دوری از گناه حاصل می شود.

کد خبر: ۴۷۸۵

دوشنبه - ۰۹ بهمن ۱۳۹۱ / 09 November 1391

عقیق: مرحوم آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی در یکی از جلسات درس خویش به تشریح حدیث نبوی(ص) در مورد محبت اهل بیت(ع) پرداخت که در پی می آید:

روی عن رسول الله(ص) قال:«حُبِّی‏ وَ حُبُ‏ أَهْلِ‏ بَیْتِی‏ نَافِعٌ‏ فِی‏ سَبْعَةِ مَوَاطِنَ أَهْوَالُهُنَّ عَظِیمَةٌ عِنْدَ الْوَفَاةِ وَ الْقَبْرِ وَ عِنْدَ النُّشُورِ وَ عِنْدَ الْکِتَابِ وَ عِنْدَ الْحِسَابِ وَ عِنْدَ الْمِیزَانِ وَ عِنْدَ الصِّرَاط»

روایتی از پیغمبر‏اکرم(ص) منقول است که حضرت فرمودند: رابطه دوستی با اهل بیت من، «حُبِّی‏ وَ حُبُ‏ أَهْلِ‏ بَیْتِی‏ نَافِعٌ‏ فِی‏ سَبْعَةِ مَوَاطِنَ»، در هفت موقعیّت حسّاسی که هول و هراس آن مواقف خیلی بزرگ است، سودبخش است؛ یعنی انسان در آن جایگاه‏ها روحش آرامش ندارد و در شدّت فشار قرار می‏گیرد، «فِی‏ سَبْعَةِ مَوَاطِنَ أَهْوَالُهُنَّ عَظِیمَةٌ»، خود ما نیز گاهی می‏گوئیم: هول کردم؛ «أَهْوَالُهُنَّ عَظِیمَةٌ»، یعنی هول بزرگ می‏کند.

بعد حضرت شمارش می‏فرماید: اوّل؛ «عِنْدَ الْوَفَاةِ»، هنگام مرگ، هنگام مرگ انسان در فشار قرار می‏گیرد، در این موقعیّت آنچه برای او نافع است، رابطه دوستی با پیغمبر و اهل بیت او است. دوم؛ «وَ الْقَبْرِ»، آنگاه که ازهاق روح می‏شود و روح از بدن خارج می‏شود، انسان وارد برزخ می‏شود. «وَ الْقَبْرِ»، یعنی انسان در برزخ هم تحت فشار است. آنچه که از آن فشار می‏کاهد، حبّ پیغمبر و حبّ به اهل بیت پیغمبر است.

سوم؛ «وَ عِنْدَ النُّشُورِ»، آنگاه که از برزخ عبور می‏کند و به عالم قیامت وارد می‏شود، از عالم برزخ برمی‏خیزد و به عالم قیامت وارد می‏شود، خوب وارد شد. چهارم؛ «وَ عِنْدَ الْکِتَابِ» آن‏گاه که نامه عمل را به دستش می‏دهند هم تحت فشار قرار می‏گیرد، این موقع نیز هول بزرگ دارد. پنجم؛ «وَ عِنْدَ الْحِسَابِ»، یک وقت نامة عمل را دستش می‏دهند، یک وقت بررسی می‏کنند و اعمالی که در آن هست را به رخت می‏کشند. آنجاست که باز هم تحت فشار عظیم و بزرگی قرار می‏گیری.

ششم؛ «وَ عِنْدَ الْمِیزَانِ»، هنگام سنجش اعمال، آنجا هم زیر فشار قرار می‏گیری. و بالاخره هفتم؛ «وَ عِنْدَ الصِّرَاط»، هنگام عبور از صراط هم همین‏طور است. انسان از این عالم که می‏خواهد عبور کند و به عالم قیامت برود، به‏ قول ما تا منتهی الیه کار، هفت موطن را باید سیر کند. از اینجاها باید عبور کند که هر کدامش فشارهای بزرگ به انسان وارد می‏کند.

هنگام مرگ است و قبر است و بعد هم نشر و برانگیخته شدن است و بعد موقع نامة عمل به دست دادن است و بررسی نامةحساب و بالاخره مسأله میزان و سنجش اعمال است و دست آخر عبور از صراط که ببیند به کجا می‏رسد. همه این مواطن سخت فشار دارند. آنچه که از این فشارها می‏کاهد عبارت از حبّ به پیغمبر و حبّ به اهل بیت پیغمبر است، که اگر آن را همراه داشته باشد، برای او آرامش حاصل می‏شود.

من تقریباً روایت را ترجمه کردم، امّا یک تذکّر بدهم. در این که حبّ آنها نجات بخش انسان در همه مواطن بعد از دنیا است، شکّی نیست، امّا عمده این است که بتوانی این دوستی را آنگاه که زیر فشار قرار گرفتی، همراه داشته باشی. مهم این است که از این محبّت جدا نشوی. اگر این محبّت باشد، این پیوند، پیوند قلبی باشد، نجات بخش است. امّا خدا نکند که این محبّت سطحی باشد و عمق نداشته باشد. لذا انسان باید کوشش کند تا این پیوند عمق پیدا کند. چه ‏کار کند که عمق پیدا کند؟ معصیت نکن!

منبع: خبرگزاری مهر
کدخبرنگار:211001