آثار تفکر در خلقت آسمان ها و زمین

نگاه به آسمان و زمین و تفکر در آفرینش آن ها هر گونه شک و تردید را درباره وجود خداوند از دل می زداید.

کد خبر: ۴۶۵۰۶

جمعه - ۱۰ بهمن ۱۳۹۳ / 10 November 1393

عقیق:«اَفِی اللهِ شَکٌّ فاطِرِ السَّماواتِ وَ الاَرضِ؛ ... آیا در خدایی که آفریننده آسمان ها و زمین است شکی هست؟ ...»

فاطر در لغت به معنای خالقی است که بدون نمونه می آفریند و نیز به معنای شکافنده است؛ و چون به هنگام خلقت آسمان ها و زمین، اولا، آفرینش بدون نمونه قبلی بود و ثانیا، گویی پرده تاریکِ نیستی شکافته شد و نور هستی در آسمان ها و زمین آشکار گشت؛ این واژه درباره خلقت آن ها به کار رفته است؛ یا این که اشاره ای است به این یافته جدید ستاره شناسان که همه کرات و منظومه ها در روز اول به صورت توده ای بزرگ و به هم پیوسته بود که بر اثر حرکت به دور خود و نیروی گریز از مرکز، شکافته شد و قطعاتی از آن به خارج پرتاب شد و منظومه ها و کهکشان ها و ثوابت و سیارات به وجود آمد.

قرآن فرموده است که نگاه به آسمان و زمین و تفکر در آفرینش آن ها هر گونه شک و تردید را درباره وجود خداوند از دل می زداید.

امام حسین علیه السّلام درباره بدیهی بدون شناخت خدا در دعای «عرفه» چنین عرضه داشته اند: «چگونه چیزی که خود در هستی اش محتاج توست می تواند دلیل وجود تو باشد؟ آیا پدیدارتر و آشکارتر از تو چیزی هست که آن روشن کننده هستی تو باشد؟ ای خدا، تو کی نبودی تا به دلیلی بر بودنت محتاج باشی؟ کی دور بوده ای تا آثار و آفرینشت تو را به ما نزدیک و آشنا کند؟ کور باد آن چشمی که تو را مراقب خود نبیند ...»

پی نوشت:
آیه های زندگی، ص۲.
منبع:افکار