مومن حقیقی کیست؟!

شاید شما نیز در اطراف خود افرادی را دیده باشید که پیوسته خود را مومنی حقیقی می پندارند، حال آنکه بسیاری از ویژگی های مومن حقیقی در آن ها وجود ندارد!

کد خبر: ۴۱۶۳۳

يکشنبه - ۰۲ آذر ۱۳۹۳ / 02 September 1393

عقیق: در این باره حضرت محمد(ص) می فرمایند: وَالّذى نَفسى بِيَدِهِ لاتَدخُلُوا الجَنَّةَ حَتّى تُؤمِنوا وَ لا تُؤمِنوا حَتّى تَحابّوا أولا أدُلُّـكُم عَلى شَئىٍ اِذا فَعَلتُموهُ تَحابَبتُم؟ اَفشُوا السَّلامَ بَينَـكُم؛ به خدايى كه جانم در اختيار اوست، وارد بهشت نمى شويد مگر مؤمن شويد و مؤمن نمى شويد، مگر اين كه يكديگر را دوست بداريد. آيا مى خواهيد شما را به چيزى راهنمايى كنم كه با انجام آن، يكديگر را دوست بداريد؟ سلام كردن بين يكديگر را رواج دهيد، و نیز امام صادق(ع) بیان داشته اند که: اِنَّ لِلمُؤمِنِ عَلى المُؤمِنِ سَبعَةَ حُقوقٍ، فَاَوجَبُها اَن يَقولَ الرَّجُلُ حَقّا وَ اِن كانَ عَلى نَفسِهِ اَو عَلى والِدَيهِ، فَلا يَميلَ لَهُم عَنِ الحَقِّ؛ مؤمن را بر مؤمن، هفت حق است. واجب ترين آنها اين است كه آدمى تنها حق را بگويد، هر چند بر ضد خود يا پدر و مادرش باشد و به خاطر آنها از حق منحرف نشود.
همچنین پيامبر (ص) در باب دیگر ویژگی های مومنین حقی می فرمایند: مَن واسَى الفَقيرَ و َأَنصَفَ النّاسَ مِن نَفسِهِ فَذلِكَ المُؤمِنُ حَقّا؛ هر كس به نيازمند كمك مالى كند و با مردم منصفانه رفتار نمايد چنين كسى مؤمن حقيقى است، و نیز  امام صادق(ع) فرموده اند:خداوند اختيار همه كارها را به مؤمن داده اما اين اختيار را به او نداده است كه ذليل باشد. مگر نشنيده اید كه خداى تعالى مى فرمايد: «عزت از آن خدا و رسولش و مؤمنين است»؟ پس، مؤمن عزيز است و ذليل نيست. [در ادامه] فرمودند: مؤمن از كوه محكم تر است، زيرا از كوه با ضربات تيشه كم مى شود اما با هيچ وسيله اى از دين مؤمن نمى توان كاست، و در جایی دیگر این امام همام میفرمایند: إِنَّ المُؤمِنَ يَغبِطُ وَلايَحسُدُ وَالمُنافِقُ يَحسُدُ وَلايَغبِطُ؛ مؤمن غبطه مى خورد و حسادت نمى ورزد، منافق حسادت مى ورزد و غبطه نمى خورد.(غبطه آن است كه آرزو كنى آنچه ديگرى دارد، داشته باشى بدون اينكه آرزوى نابودى نعمت ديگرى را داشته باشى و حسد آن است كه بخواهى نعمتى را كه ديگرى دارد، نداشته باشد). همچنین امام صادق(ع) اشاره داشته اند که شش (صفت) در مؤمن نيست: سخت گيرى، بى خيرى، حسادت، لجاجت، دروغگويى و تجاوز.
علاوه بر این امیرالمومنین علی(ع) می فرماید: اَلمُؤمِنُ بَشرُهُ فی وَجِهِهِ وَحُزنُهُ فی قَلبِهِ؛ شادی مومن در رخسار او و اندوهش در دل است، و نیز فرموده اند: مؤمن هرگاه سخن گويد ياد (خدا) مى كند و منافق هرگاه سخن گويد بيهوده گويى مى كند، و همچنین اشاره داشته اند که مؤمن در گرفتارى صبور است و منافق در گرفتارى بى تاب است و مؤمن زود خشنود و دير ناراحت مى شود و منافق زود ناراحت و دير خشنود مى گردد.

پی نوشت ها:
1-مشكاة الانوار فی غرر الاخبار: 123.
2-مستدرک الوسایل و مستنبط المسایل ج 9 : 45.
3-خصال،ج1 :47.
4-التهذيب الاحکام، ج6: 179.
5-كافى، ج2: 307.
6-وسایل الشیعه ،ج15: 349.
7-مجموعه رسایل در شرح احادیثی از کافی ج 2: 241.
8-تحف العقول: 212.
منبع:قدس
211008