به این افراد راز خود را نگویید!

هر انسانی در زندگی فردی و اجتماعی خویش، خواه ناخواه اسرار مگو دارد که بایستی در نگه داری آن کوشا باشد.

کد خبر: ۴۱۳۲۴

جمعه - ۲۳ آبان ۱۳۹۳ / 23 August 1393

عقیق:فایده راز در پوشیده ماندن آن است؛ هر چه تعداد بیشتری بر آن آگاه شوند، بیم‏ افشای آن بیشتر است. هیچ کس بیشتر از خود شخص، شایسته ی حفظ اسرارش نیست. کسی که ‏خود نتواند، راز خویش را نگهدارد، دیگران پایبند حفظ آن نخواهند بود. امیرمؤمنان علی(ع) ذر این باره می فرمایند: مَالُمْتُ اَحَداً عَلَی اِذَاعَةِ سِرّی‏ِِ اِذْکُنْتُ بِهِ اَضْیَقُ؛ هرگز کسی را بر افشای سرّم سرزنش نمی ‏کنم در موقعی که خودم در کتمان و کنترل آن عاجز هستم. همان طور که راز را از دشمن مخفی می ‏کنیم، در حد توان از دوستان هم باید پوشید؛ چرا که ممکن است زمانی این دوستی، دستخوش حوادث شده، به دشمنی تبدیل ‏گردد. امام صادق(ع) از این رو فرموده اند: لاَتَطَّلِعْ صَدیِقَکَ مِنْ سِرِّکَ اِلْاَّ عَلَی مَالَوِاطَّلَعَ عَلَیْهِ عَدُوُّکَ لَمْ یَضُرُّکَ، فَاِنَ‏الصَّدیِقَ قَدْ یَکُونُ عَدُوُّکَ یَوْماً مَّا ؛ دوستت را بر رازت مطلع نکن جز به چیزی که اگر دشمنت بر آن اطلاع یابد، به ‏تو زیان نرساند، زیرا ممکن است، همان دوست، روزی دشمن گردد.
خویشتنداری و سعه ی صدر افراد، در رازداری آنها دخالت مستقیم دارد. انسان ها نیزدر این مورد متفاوت هستند. بعضی گنجینه رازشان محکم است، نه آن را با کلید طمع‏ میتوان گشود، نه با ضربه تهدید می ‏توان شکست. عدّه‏ای دیگر چنان بی اراده و کم ‏ظرفیت می باشند که با اندک وسوسه ‏ای سفره ی دل را برای هر محرم و نامحرمی می‏ گشایند. ازاین ‏رو، در راز گفتن باید به ‏درجه ی رازداری افراد توجه داشت. پیشوایان اسلام، راز گفتن با افراد زیر را نهی کرده‏اند:
1- زن؛ البته مراد هر زنی نیست (بلکه منظور زنان سخن چین است)‏ زیرا درتاریخ اسلام، بسیاری از زنان، راز داران امامان معصوم(ع) بوده اند.
2- نادان و احمق؛ چرا که مسائل را نمی ‏تواند درست ارزیابی کند.
3-خائن؛ چرا که خیانتش او را به افشای راز وامی‏دارد.
4- بنده؛ چرا که ممکن است بگریزد یا به سببی آزاد شود و راز را فاش کند.
از همین رو امیرمؤمنان علی(ع) فرموده اند: ثَلاَثٌ لاَ یُسْتَوْدَعَنَّ سِرّاً: اَلْمَرْئَةُ وَالنَّمَّامُ وَالْاَحْمَقُ ؛ به سه کس نباید رازی سپرد: زن، سخن چین، و شخص احمق و نیز فرمودند: لاَ تَطَّلِعْ زَوْجَکَ وَ عَبْدَکَ عَلَی سِرِّکَ فَیَسْتَرِقَّاکَ ؛ همسر و خادم خویش را بر رازت آگاه نکن که تو را به بندگی کشانند. همچنین درجای دیگر بیان داشته اند: اِنْفَرِدْ بِسِرِّکَ وَ لاَ تُودِعْهُ حَازِماً فَیَزِلَّ وَ لاَجَاهِلاً فَیَخُونَ؛ راز خویش را منحصر خود کن و آن رابه جاهل مسپار چرا که خیانت می‏کند.

پی نوشت ها:
1-علامه مجلسی. بحارالانوار، ج ۷۲: ۷۱.
2-آمدی. شرح غررالحکم، ج ۶:۱۴۲؛ ج ۲:۱۸۳؛ ج ۳: 271، ۳۳۶.
3- سید حسین اسحاقی. رازداری: 31.
4- مهدی عزیزان. اخلاق اسلامی، ج2: 117-119.
منبع:قدس
211008