مدیرگروه علوم حدیث پژوهشکده باقرالعلوم(ع):

امام حسن(ع) محل اجتماع دو دریای نور است

مدیرگروه علوم حدیث پژوهشکده باقرالعلوم(ع) گفت: امیرالمؤمنین علی(ع) دریای نورانی امامت و فاطمه (س) دریای نور نبوت است، پس حسن (ع) محل تلاقی و اجتماع دو دریای نور است.

کد خبر: ۴۱۱۰

پنجشنبه - ۲۱ دی ۱۳۹۱ / 21 October 1391

عقیق: حجت الاسلام مهدی اسماعیلی در مورد مناسبت های روزهای پایانی ماه صفر گفت: این ایام آمیخته با اندوهی مضاعف پس از ماه محرم و روزهای اسارت خاندان سید الشهدا (علیه السلام) است، چرا که خاطره از دست دادن رسول خدا، سبط اکبر امام مجتبی و هشتمین امام علی بن موسی الرضا (علیهم السلام)، دلها را آزرده و اندوه ها را چند برابر می کند.

وی با بیان اینکه اولین مصیبت، رحلت پیامبر اعظم(ص) است، پیامبری که مظهر تجلی عظمت خداوند و منتخب به مقام رسالت و نبوت است، او که وجود با برکتش منشا برکات و فیوضات رحمانی و وسیله و نردبان صعود نیاز نیازمندان به محضر باری تعالی است افزود: آن حضرت معجزه ای از معجزات خداوند است، زیرا لحظه لحظه ی زندگی اش خارق العاده و حیرت آور است، با آمدنش بتهای درون کعبه فرو می افتند، و کنگره قصر سلاطین درهم می شکند و سقوط می کند، دریاچه ای پر آب خشک می شود، و آتش بزرگترین معبد آتش پرستان پس از سالها روشنائی در خاموشی فرو می رود.

این محقق حوزوی با اشاره به اینکه در هنگامه بعثت و اعلان دستورهای الهی، معجزاتی متنوع و به تناسب بروز می دهد تا قلبها را به آئین جدید نزدیک نماید ادامه داد: امٌا از طرف قدرت مندان و صاحبان زر و زور و تزویر با بی مهری روبرو می شود و با روشهای گوناگون سعی در تخریب و نابودی وی در دستور کار قرار می گیرد، ولی از آنجا که پشتوانه او قدرتی است فوق همه قدرتها و اراده ای است  بالاتر از همه اراده ها، سلامت و موفٌقیٌت او را تضمین نموده است.

وی ادامه داد: لذا  سختیها را یکی پس از دیگری پشت سر گذاشت و روز بروز به آرمانهای بزرگ الهی اش نزدیکتر می شد و با فتح پایگاه اصلی تجمع شرک ورزان پیروزی را به ارمغان آورد و پس از بیست و سه سال تلاش سر انجام در روز دوشنبه بیست و هشتم ماه صفر دعوت دوست را با جان و دل پذیرفت و خاندان رسالت آن روز را غم انگیزترین روز تاریخ زندگی و روزی شوم اعلام کردند چرا که سر آغاز سر برآوردن کینه های نهفته از سالهای نه چندان دور دوران جاهلیٌت شد و شروعی بر اهانتها و جسارتها و ضرب و شتم ها و شهادتها و اسارتها بود.

وی با اشاره به شهادت امام دوم شیعیان ادامه داد: دومین اندوه، شهادت ناجوانمردانه امام مجتبی(ع) با طراحی و هدایت معاویه است، آن حضرت اولین کسی است که نور نبوت و ولایت در او تبلور یافته است چون علی دریای نورانی امامت و فاطمه دریای نور نبوٌت است، پس حسن (ع) محل تلاقی و اجتماع دو دریای نور است، نور نبوت و نور امامت و در در دامن این دو مظهر نور و با سرپرستی و عنایت رسول خدا رشد و بالندگی را آغاز و شرافت و اوصاف و ویژگی های اخلاقی را از دو منبع کرامت و بزرگواری به ارث می برد تا آنجا که حلم و برد باری آن حضرت در برابر دشمنی ها و نامردمی ها و زخم زبانها، خطرناکترین و بزرگترین دشمنش (مروان حکم) را در برابر بزرگی شخصیت و رفتار کریمانه اش وادار به اعتراف می کند و می گوید: کوه های سر بر آسمان کشیده در برابر بردباری و خویشتن داری حسن (ع) حقیراند.

مدیر گروه حدیث پژوهشکده توضیحاتی در مورد علت صلح این امام داد و گفت: البتٌه صبوری و بردباری امام تنها به داستان صلح اجباری (نه بیعت) با معاویه نمی شود، بلکه زندگی امام مجتبی از آغاز تا انتها گواهی روشن بر حفظ خویشتن داری و مقاومت در برابر نااهلان و زشتگویان و منتقدان است، و صلح آن حضرت نیز مقدٌمه ای شد بر  نهضت خونین و سرخ سید الشهدا (ع) چرا که اگر غیر از این روش انتخاب می شد امروز شاهد عظمت و شکوه جهان شمول حادثه غمگین عاشورا نبودیم.

اسماعیلی اضافه کرد: از لقبهای پر معنی و با ارزش حضرت مجتبی کریم اهل بیت: است، یعنی انسانی پارسا و با گذشت که هر بدی را با بدی پاسخ نمی داد مگر در مواردی خاص و ویژه، صاحب سفره و اهل بخشش و کمک به نیازمند بود، بر سر سفره همیشه گسترده او گرسنه و غیر گرسنه جا می گرفتند و درب منزلش همیشه باز بود.

وی تأکید کرد: سر مسموم نمودن و شهادت امام مجتبی نیز محصول همین رفق و مدارا و مردم داری بود که عاملی قوی در جذب مردم و گرایش به خاندان پیامبر و رنجاندن معاویه شده بود، و لذا در این اندیشه بود تا او را از بین ببرد که سر انجام بوسیله شریک زندگی اش و نزدیکترین فرد در خانه امام، نقشه شیطانی اش را با سمی کشنده اجرا می کند و جامعه اسلامی و دوستداران اهل بیت(ع) را به اندوهی جانکاه و دائمی دچار می کند.

این مدیر پژوهشی در مورد سومین عزاداری در پایان ماه صفر گفت: شهادت غریبانه امام هشتم حضرت رضا(ع) آخرین مناسبت است؛ آن حضرت نیز مانند اجداد بزرگوارش سه وظیفه و رسالت بزرگ بر عهده داشت، وظیفه اول آشنا نمودن مردم با وظیفه بندگی و حقوق فردی و اجتماعی، و بیان بایدها و نبایدهاست که همان واجبات و حرام های دینی است.

وی خاطرنشان کرد: وظیفه دوم تربیت افراد جامعه بر مبنای معارف دینی و آموزه های قرآنی است که همان ارشادها و راهنمائی های دلسوزانه و مشفقانه است. وظیفه سوم ریاست و رهبری مردم است که به معنای رسیدگی به مشکلات پیش آمده در زندگی و روابط فرد و جامعه است.

وی در پایان تأکید کرد: این سه وظیفه و رسالت، فرع بر یک اصل مهم و لازم و ضروری است و آن دارا بودن دانش و آگاهی لازم در تحقٌق بخشیدن به این سه وظیفه است که حضرت رضا(ع) با دارا بودن مقام عصمت و دانش موروثی به درستی انجام وظیفه کرد و شخصیت علمی خویش را در دهها مناظره و گفتگوی علمی با مطرح ترین چهره های علمی وابسته به دربار و دستگاه خلافت و رهبران و متفکران ادیان و مذاهب به اثبات رساند و گویا سر شهادت و مسمومیت امام(ع) را نیز باید در همین برتری علمی مشاهده نمود زیرا شهرت علمی و محبوبیت در بین مردم دو عامل اساسی و زمینه ساز در تحریک بیماری حسادت و تندخوئی در انجام اعمال شیطانی است.

منبع: مهر
کدخبرنگار: 211002