پندهای کوتاه از نهج البلاغه؛

دلیل زندگی اخروی

در شگفتم، از كسيكه زندگى اين دنيا را مى ‏بيند، و باز زندگى دنياى ديگر (آخرت) را قبول ندارد.

کد خبر: ۳۷۴۴۸

دوشنبه - ۱۴ مهر ۱۳۹۳ / 14 July 1393

عقیق:امیرالمومنین سلام الله علیه در حدیث 126 نهج البلاغه می فرمایند:« عجبت لمن أنكر النشاه الاخرى و هويرى النشاه الاولى؛ در شگفتم، از كسيكه زندگى اين دنيا را مى ‏بيند، و باز زندگى دنياى ديگر (آخرت) را قبول ندارد.»

كسي كه با درك و دانائى، در زندگى اين دنيا نظر كند، سراسر دنيا را، پر از نشانه ‏هايى خواهد ديد كه از قدرت آفرينش خداوند حكايت مى‏ كنند. و كسي كه قدرت آفرينش خداوند را، با عقل و بينش بررسى كند، هرگز مسئله آخرت و زندگى پس از مرگ را انكار نخواهد كرد.

اگر ما، با دقت و شعور و انصاف، به دنياى خود نگاه كنيم، به روشنى مى‏ بينيم كه انسان و حيوان و گياه، و بالاخره تمام موجودات زنده اين دنيا، از "نيستى" به وجود آمده‏ اند. پس خداوند كه قادر بوده است اين زندگى و اين همه موجودات زنده را، از"نيستى" به "هستى" بياورد، باز هم قدرت آن را خواهد داشت كه پس از مرگ و نابودى اين موجودات، يكبار ديگر آنها را زنده كند.

اگر در زندگى انسان دقت كنيم، از يك نظر، خواهيم ديد كه خداوند، در همين دنيا هم، ريشه و اصل زندگى انسانها را دل خاك قرار داده، و در وقت لزوم، افراد بشر را، از خاك به وجود آورده است.

ابتدا، ريشه زندگى و اصل وجود ما، در دل همين خاكهاى بيابانى پنهان بوده است. از دل اين خاكها، گندم و برنج و سبزى و ميوه و ديگر گياهان خوردنى و روئيده‏اند. قسمتى از اين روئيدنيها را، پدر و مادر ما خورده‏ اند. قسمت ديگرى را نيز حيوانات خورده‏ اند، تا زنده بمانند و بزرگ شوند و به صورت غذاى انسان در آيند. يعنى پدر و مادر ما، وقتى گوشت حيوانات را نيز خورده ‏اند، در حقيقت، از غذايى استفاده كرده‏ اند كه اصل آن، باز هم از خاك بوده است.

به اين ترتيب، پدر و مادر ما، با خوردن خوراكى‏ هايى، كه در هر حال، از زمين بدست مى ‏آيد، به زندگى خود ادامه داده ‏اند و بزرگ شده ‏اند بعد، وجود ما، همچون يك ياخته، در پشت و شكم آنها، پيدا شده است آنگاه ما شروع به رشد كرده‏ ايم، صاحب دست و پا و چشم و گوش و مغز و ساير اعضاء بدن شده ‏ايم سرانجام، به صورت يك انسان كامل، از شكم مادر، به اين جهان قدم گذاشته‏ ايم. تمام اين مراحل، از وقتى كه ذرات هستى ما، در دل خاكها بوده، تا وقتى كه اين ذرات به وجود پدر و مادر منتقل شده و سپس به صورت انسان در آمده است، با قدرت آفرينش خداوند طى شده است.

پس مى ‏بينيم كه خداوند، قبلا، يكبار قدرت خود را، در همين دنيا، نشان داده و ما را، از خاك به خود آورده است. به اين ترتيب، خدايى كه چنين قدرتى دارد، يكبار ديگر هم، قادر به انجام اين كار خواهد بود. يعنى، وقتى ما بميريم و به مشتى خاك مبدل شويم، دوباره، در روز قيامت، خداوند ما را، از دل خاكها بيرون مى‏ آورد، و به ما "هستى" و زندگى مى‏ دهد، تا براى رسيدگى به حساب كارهايمان، در صف محشر آماده شويم.

منبع:جام

211008