دستور العمل هایی برای سلامتی رگ های بدن

ائمه اطهار (علیه السلام) علاوه بر ذکر امور اخروی بر مسائل دنیوی در گفتار خویش توجه ای ویژه را دارا بودند، چنانچه این امر در روایات رسیده از این بزرگواران مشهود است و در این روایات بر کلیه اجزای بدن توجه داشته به نحوی که حتی در باب سلامتی رگ های بدن نیز توصیه های سودمندی بیان نموده اند.

کد خبر: ۳۵۱۹۹

دوشنبه - ۰۳ شهريور ۱۳۹۳ / 03 June 1393

عقیق:در این باره از امام کاظم (علیه السلام) روایت شده است که ایشان بیان داشته اند: قَصَبُ السُّکَّرِ یَفتَحُ السُّدودَ ، ولا داءَ فیهِ ولا غائِلَةَ؛ نیشکر ، گرفتگى هاى مجارى و رگ ها را باز مى کند و هیچ بیمارى و بدى اى در آن نیست، و نیز امام صادق (علیه السلام) می فرمایند: در هنگام خرماچینى ، فراوان بادنجان (/ بادمجان) بخورید؛ چرا که شفاى هر درد است، چرا که بر روشنىِ چهره مى افزاید و رگ ها را نرم مى کند، و همچنین امیرالمومنین امام على (علیه السلام) فرموده اند: أکلُ التّینِ یُلَیِّنُ السُّدَدَ؛ خوردن انجیر، رسوبات مجارى و رگ ها را نرم مى کند، و از پیامبر خدا حضرت محمد (صلى الله علیه و آله ) نقل شده است: عَلَیکُم بِالصَّومِ؛ فَإِنَّهُ مَحسَمَةٌ لِلعُروقِ ومَذهَبَةٌ لِلأَشَرِ؛ بر شما باد روزه گرفتن؛ چرا که طغیان رگ ها را فرو مى نشاند و سرمستى را مى بَرَد.

یکی دیگر از اموری که موجبات سلامتی رگ های بدن را فراهم می آورد خوردن شام می باشد، چنانچه در این باره امام صادق (علیه السلام) می فرمایند: لا تَدَعِ العَشاءَ ولَو بِثَلاثِ لُقَمٍ بِمِلحٍ. مَن تَرَکَ العَشاءَ لَیلَةً ماتَ عِرقٌ فی جَسَدِهِ ولا یَحیا أبَدا؛ شام را وا مگذار، هر چند به سه لقمه نان و نمک باشد. هر کس یک شب شام را واگذارد، یک رگ در بدن وى مى میرد و این رگ، هرگز زنده نمى شود، و نیز امام رضا (علیه السلام) بیان می دارند: در بدن، رگى وجود دارد که آن را «عَشا (شام)» گویند. اگر شخصْ شام خوردن را واگذارد، آن رگ تا صبح او را نفرین مى کند و مى گوی: خدا، تو را گرسنه بدارد، چنان که مرا گرسنه بداشتى، و تشنه بدارد، چنان که تشنه ام نگاه داشتى. پس مبا دا کسى از شما شام را واگذارد ، هر چند به یک لقمه نان یا جرعه اى آب باشد.

پی نوشت ها:
1-طبرسی. مکارم الأخلاق، ج 1: 363.
2-علامه مجلسی. بحارالانوار، ج66: 186، 223، 345، 347.
3-کلینی. الکافی، ج 6: 289.
4-هندی. کنز العمّال، ج 8: 450.
5- محمّدى رى شهرى. دانشنامه احادیث پزشکی، ج1: 237، 239.

منبع:قدس

211008