سرانجام روح پس از مرگ

انسان در فاصله میان مرگ و رستاخیز عمومی، یک زندگانی محدود و موقتی دارد.

کد خبر: ۳۲۹۸۲

پنجشنبه - ۲۶ تير ۱۳۹۳ / 26 April 1393

عقیق:طبق آنچه از کتاب و سنت استفاده می‏شود انسان در فاصله میان مرگ و رستاخیز عمومی، یک زندگانی محدود و موقتی دارد که برزخ و واسطه میان حیات دنیا و حیات آخرت است[1].
انسان پس از مرگ از جهت اعتقاداتی که داشته و اعمال نیک و بدی که در این دنیا انجام داده مورد باز پرسی خصوصی قرار می‏گیرد و پس از محاسبه اجمالی، طبق نتیجه ‏ای که گرفته شد به یک زندگی شیرین و گوارا یا تلخ و ناگوار محکوم گردیده با همان زندگی در انتظار روز رستاخیز عمومی به سر می‏برد[2].حال انسان در زندگی برزخی بسیار شبیه است به حال کسی که برای رسیدگی اعمالی که از وی سر زده به یک سازمان قضایی احضارشود و مورد بازجویی و باز پرسی قرار گرفته به تنظیم و تکمیل پرونده‏اش بپردازند، آنگاه در انتظار محاکمه در بازداشت بسر برد.
روح انسان در برزخ، به صورتی که در دنیا زندگی می‏کرد، بسر می‏برد اگر از نیکان است از سعادت و نعمت و جوار پاکان و مقربان درگاه خدا بر خوردار می‏شود و اگر از بدان است در نقمت و عذاب و مصاحبت شیاطین و پیشوایان ضلال می‏گذراند. خدای متعال در وصف حال گروهی از اهل سعادت می‏فرماید:

وَ لا تحْسبنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فی سبِیلِ اللَّهِ أَمْوَتَا  بَلْ أَحْیَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِمَا ءَاتَاهُمُ اللَّهُ مِن فَضلِهِ وَ یَستَبْشرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُوا بهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلا خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ3
یعنی: «البته گمان مبر (ای پیغمبر) کسانی که در راه خدا کشته شده‏اند، مرده‏اند بلکه زنده‏اند و پیش خدای خودشان (در مقام قرب) روزی داده می‏شوند از آنچه خدا از فضل خود به ایشان داده شاد هستند و به کسانی از مؤمنین که به دنبالشان می‏باشند و هنوز به ایشان نرسیده‏اند مژده می‏دهند که هیچگونه ترس و اندوهی بر ایشان نیست.مژده می‏دهند با نعمت و فضل (وصف نشدنی) خدا و اینکه خدا مزد و پاداش مؤمنان را ضایع و تباه نمی‏ کند.»
و در وصف حال گروهی دیگر که در زندگی دنیا از مال و ثروت خود استفاده مشروع نمی‏کنند، می‏فرماید:
حَتی إِذَا جَاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْت قَالَ رَب ارْجِعُونِ لَعَلی أَعْمَلُ صلِحاً فِیمَا تَرَکْت  َکلا  إِنَّهَا کلِمَةٌ هُوَ قَائلُهَا  وَ مِن وَرَائهِم بَرْزَخٌ إِلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ4
یعنی: «تا آن دم که به یکی از آنان مرگ می‏رسد می‏گوید خدایا! مرا (به دنیا) برگردانید شاید در ترکه خود کار نیکی انجام دهم، نه هرگز این سخنی است که او می‏گوید (به سخنش گوش داده نمی‏شود) و در پیش‏شان برزخی است که تا روز رستاخیز ادامه دارد.»[5]

پی نوشت ها:

[1] - بحار، ج 2، باب البرزخ، به نقل از شیعه در اسلام، طباطبایی،سید محمد حسین، صفحه 162

[2] - همان

[3] - سوره آل عمران، آیه 169 و 170

[4] - سوره مؤمنون، آیه 99 و 100

[5] - شیعه در اسلام، طباطبایی،سید محمد حسین، صفحه 162

منبع:جام

211008