حاج آقا مجتبی تهرانی(ره)؛

این راه پر از پرتگاه است و پناهگاه می‌خواهد

عقل می‌‏گوید: کسی که قدم در راهی گذاشته که پر از پرتگاه است، پناهگاه می‌‏خواهد که هر وقت احتمال داشت که بلغزد و واژگون شود، بتواند به آن پناهگاه تکیه کند.

کد خبر: ۳۱۸۴۷

پنجشنبه - ۱۲ تير ۱۳۹۳ / 12 April 1393

عقیق: انسان، وقتی در این عالم می‌‏آید، باید مسیری را بپیماید و سیری کند تا از این عالم، بیرون رود و به عالم دیگر منتقل شود. این یک بُعد انسان است. انسان این‏طور است که اگر بخواهد بُعد معنوی و انسانی‌اش شکوفا شود، باید سیر کند، یک راهی است که باید آن را طی کند تا بعد معنوی‏اش شکوفا شود.
امّا مشکل از کجا است که او موفّق به چنین سیری نمی‌‏شود؟ مشکل اینجا است که این راه پر از پرتگاه است و انسان هر قدمی که برمی‏دارد، باید مراقب باشد که واژگون نشود. سراسر این راه، یعنی از آن زمانی که من به قوّه‏ی تمییز و عقل می‌‏رسم، تا زمانی که از این دنیا چشم می‌‏بندم، باید در این راه حرکت کنم، راه پر از خطر و همه‏اش پرتگاه است.

بهترین پناهگاه خدا است!

حالا عقل چه اقتضا می‌‏کند؟ عقل می‌‏گوید: کسی که قدم در راهی گذاشته که پر از پرتگاه است، پناهگاه می‌‏خواهد که هر وقت احتمال داشت که بلغزد و واژگون شود، بتواند به آن پناهگاه تکیه کند، آن را بگیرد و خود را نجات دهد. چاره‏ای جز این نیست.

در بین پناهگاه‏‌ها، پناهگاه‏های مادّی هیچ بُردی ندارد. یعنی پول، نمی‌‏تواند تو را نجات دهد؛ ریاست، نمی‌‏تواند تو را از هلاکت رهایی بخشد. مسلّماً نجات و رهایی با پول و ریاست به‏دست نمی‌‏آید. اگر بخواهی با پول و ریاست پیش بروی، اصلاً نمی‌‏گذارند که در این راه قدم برداری؛ همان‌جا جلویت را می‌‏گیرند! پس هیچ ابزار مادّی، نجات بخش انسان از این پرتگاه‏‌ها نیست. پس باید به ‏سراغ بُعد معنوی رفت.

ما فقط یک پناهگاه داریم که تنها او ما را از خطرات ایمنی می‌‏بخشد و آن‏هم خدا است. او هم نسبت به پرتگاه‏های معنوی و هم نسبت به پرتگاه‏های مادّی، پناه ما است. اینکه ما در زندگی دنیایی خودمان، این‌قدر حوادث مادّی به سراغمان می‌‏آید، و به چه‏کنم چه‏کنم‌ می‌‏افتیم و راه به جایی نمی‌‏بریم، تنها راه نجاتمان خدا است؛ نه پول مشکل‏گشای من است و نه ریاست. حتّی در بُعد مادّی هم همین‌طور است که این ابزار کارآمد نیستند و مشکلی را برطرف نمی‌‏کنند. یک پناهگاه هست و آن پناهگاه هم در این جمله خلاصه شده است؛ «لا حَولَ وَ لا قُوَّهَ اِلّا بِالله»! هیچ پناهگاه و نیرویی نیست، مگر از ناحیه‏ی او! هیچ موجودی، نجات‌بخش من و تو نیست؛ چه در مشکلات مادّی و چه در مشکلات معنوی جز او. یگانه پناهگاه همه، خدا است.

امّا اینکه عرض کردم دنیا پر از پرتگاه است و انسان محتاج به پناهگاه است. در این مسیر پر از پرتگاه، در اینجا پناهگاه اصلی خدا است «لا حَولَ وَ لا قُوَّهَ اِلّا بِاللهِ العَلیِّ العَظیم»؛ امّا «اِلّا بِاللهِ»؛ در آن دارد. ما می‌‏بینیم پناهگاه او است. امّا پناهگاه‌هایی هم خدا به ما معرفی کرده که در ربط با خدا هستند. و آن‌ها هم دستگیری می‌‏کنند. و آن اولیاء خاصّ خدا هستند. این‌ها هم پناهگاه ما هستند.

منبع:شبستان