آيا شيعه حق است با اين كه در اقليت است؟

بيش از ۲ ميليارد از جمعيت ۶ ميلياردى جهان در چين و هندوستان زندگى مي‌كنند كه اكثريت قريب به اتفاق آنان بت پرست، گاو پرست و حتى شيطان پرست هستند. و بيشتر آن ها غيرمسلمانانند حال سوال اين است آيا با وجود اينكه شيعه در اقليت مي توان اين مذهب را برحق دانست؟

کد خبر: ۳۱۰۵۴

دوشنبه - ۱۳ مرداد ۱۳۹۳ / 13 May 1393

عقیق:كل مسلمانان (شامل شيعيان و مذاهب چهارگانه شافعى، حنبلى، مالكى و حنفى و نيز وهابيون) حدود ۵/۱ ميليارد و جمعيت شيعيان به تنهايى حدود ۳۵۰ ميليون نفر مي‌باشد.

بيش از ۲ ميليارد از جمعيت ۶ ميلياردى جهان در چين و هندوستان زندگى مي‌كنند كه اكثريت قريب به اتفاق آنان بت پرست، گاو پرست و حتى شيطان پرست هستند.

اگر منطق سؤال فوق صحيح باشد بدان معنا است كه مي‌توان آن را تعميم داده و پرسيد: «اگر اسلام و دين محمد (ص) بر حق است، پس چرا مسلمين در اقليت هستند و اكثر مردم جهان آن را نپذيرفته‌‏اند؟ ».

در پاسخ به هر دو سؤال بايد گفت: هرگز اكثريت، نشانه حقانيت نمي‌باشد و تعداد پيروان و طرفداران يك عقيده، موجب شناخت حق و باطل نمي‌شود. زيرا در اين صورت هم شيعه، هم اسلام و هم توحيد و نبوت را نمي‌توان بر حق دانست؟

قرآن مجيد در بسيارى از موارد به تعريف و تمجيد اقليت‏ها و نكوهش اكثريت پرداخته است. براى مثال در سوره اعراف مي‌فرمايد: وَ لا تَجِدُ أَكْثَرَهُمْ شاكِرِينَ‏؛ «اكثر آنان را شاكر و سپاسگزار نخواهى يافت.» (۱)

در سوره انفال نيز مي‌فرمايد: إِنْ أَوْلِياؤُهُ إِلَّا الْمُتَّقُونَ وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ‏؛ «به جز پرهيزگاران كسى اولياى او نيست و البته اكثر آنان نمي‌دانند.» (۲) در سوره سبا نيز آمده است: وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ؛ و اندكى از بندگان من سپاسگزارند. » (۳)

بر اساس همين آيات است كه امير مؤمنان، در جريان جنگ جمل در پاسخ فردى كه پرسيد «چطور ممكن است اين همه مخالفان تو كه اكثريت را تشكيل مي‌دهند بر باطل باشند؟» فرمود: «حق و باطل را با تعداد پيروان آن نمي‌توان شناخت. حق را بشناس، سپس اهل آن را خواهى شناخت. باطل را بشناس، آنگاه اهل آن را خواهى شناخت» (۴). (۵)

پی نوشت ها:

۱. اعراف (۷): ۱۷.

۲. انفال (۸): ۳۴.

۳. سبأ (۳۴): ۳۶

۴. الانساب الاشراف، ص ۲۳۸ «إنّ الحقّ والباطل لا يعرفان بأقدار الرّجال. اعرف الحق تعرف أهله، اعرف الباطل تعرف أهله».

۵. پاسخ به شبهات در شبهاى پيشاور، نشر مشعر، ص۲۲۷-۲۲۸.

منبع:حج

211008