شعر منتشر نشده بابایی برای فتنه داعش

شعر/سینه"سنی و شیعه"سپرشیرخداست

«پیگیری نوعی تبارشناسی تاریخی رویدادهای تازه یا جستجوی فلسفه تاریخ رویدادها در گذر زمان» از جمله ویژگی‌های شعری بابایی است؛ اشعار او از این نظر با زمان و در زمان حرکت می‌کنند و تعهد شاعر به «زمان» و «زمانه» را به خوبی نشان می‌دهند.

کد خبر: ۳۰۴۷۴

يکشنبه - ۲۵ خرداد ۱۳۹۳ / 25 March 1393

عقیق:  احمد بابایی از نسل شاعران جوان آئینی است که کنار نام‌هایی چون محمد سهرابی، احمد علوی، قاسم صرافان، حمیدرضا برقعی، محسن عرب‌خالقی و دیگران جریانی متفاوت، در شعر معاصر آفریده آفریده‌اند. بابایی علاوه بر شاعر، ذاکر اهل‌بیت(ع) هم هست و آنگونه که خود می‌گوید، «اینها را از پدرش «حاج سیروس» به ارث برده است».

آنچه در ادامه می‌آید عکس‌العمل شعری بابایی به فتنه اخیر تکفیریها و جریان تروریستی داعش است که با ورود به کشور عراق قصد اهانت به اماکن مقدس مسلمانان، اعم از اهل تسنن و شیعیان را داشتند. بابایی تازه‌ترین شعرش در قالب یک مسمط را که در نیمه شعبان سروده، «باز هم حرمله...!» گذاشته است. از ویژگی‌های اشعار بابایی «پیگیری نوعی تبارشناسی تاریخی رویدادهای تازه یا جستجوی فلسفه تاریخ رویدادها در گذر زمان است». اشعار بابایی از این نظر با زمان و در زمان حرکت می‌کنند و تعهد شاعر به «زمان» و «زمانه» را به خوبی نشان می‌دهند. اکنون شعر احمد بابایی:

باز هم حرمله...!

خبر، آمیخته با بغض گلوگیر شده‌ست

سیل دلشوره و آشوب، سرازیر شده‌ست

سرِ دین، طعمه‌ی سرنیزه‌ی تکفیر شده‌ست

هر که در مدح علی(ع) شعر جدید آورده‌ست

گویی از معرکه‌ها نعش شهید آورده‌ست

روضه‌ی مشک رسیده‌‌ست به بی‌آبی‌ها

خون حق می‌چکد از ابروی محرابی‌ها

باز هم حرمله... سرجوخه‌ی وهابی‌ها

کوچه پس‌کوچه‌ی آینده، به خون تر شده است

باز بوزینه‌ی کابوس، به منبر شده‌ است

خط و ربط عرب ای کاش که کاشی گردند

تا حرم، همسفر «قافله‌باشی» گردند

لاشه‌خواران سقیفه، متلاشی گردند

می‌زند قهقهه، «القارعه» بر خامی‌شان

خون دین می‌چکد از «دولت اسلامی»شان

بنویسید: تب ناخلفی‌ها ممنوع!

هدف آزاد شده، بی‌هدفی‌ها ممنوع!

در دل «عرش»، ورود سلفی‌ها ممنوع!

«عرش» یک روضه‌ی فاش است که داغ و گیراست

«عرش»… گفتیم که نام دگرِ سامرّاست

شرق، در فتنه‌ی اصحاب شمال افتاده‌ست

بر رخ غرب، از این حادثه خال افتاده‌ست

وا شده مشت و از این چفیه، عقال افتاده‌ست!

گویی از هرچه که زشتی‌ست، کفی هم کافی‌ست!

جهت خشم خدا، یک سلفی هم کافی‌ست!

تا «بهار عربی» روی علف باز کند

جبهه در شام و عراق از سه طرف باز کند

وای اگر دست کجی پا به «نجف» باز کند!

عاشق شیرخدا، وارث شمشیر خداست

سینه‌ی «سنی و شیعه» سپر شیر خداست

لختِ خونِ جگر ماست به روی لبشان

کوره‌ی دوزخیان، گوشه‌نشین تبشان

لهجه‌ی عبری و لحن عربی، مکتب‌شان

«نیل» را تا به «فرات»، آنچه که بود، آتش زد

شک مکن؟ ما همه را «مکر یهود» آتش زد

بی‌جگرها جگر حمزه به دندان گیرند

انتقام اُحُد و بدر ز طفلان گیرند

چه تغاثی ز لب قاری قرآن گیرند

بیشتر زان که از این قوم، بدی می‌جوشد

از زمین غیرت «حجربن عدی» می‌جوشد!

گره، انگار نه انگار به کار افتاده

سایه‌ی سرکش ما گردنِ دار افتاده

چشم بی‌غیرت اگر سمت «مزار» افتاده

صاعقه در نفسِ ابری خود کاشته‌ایم

به سر هر مژه‌ای یک قمه برداشته‌ایم

سنگ تکفیر به آئینه‌ی مذهب؟ هیهات!

ذوالفقار علی و رحم به مرحب؟ هیهات!

دست خولی طرف معجر زینب؟ هیهات!

ما نمک خورده‌ی عشقیم، به زینب سوگند

پاسبانان دمشقیم، به زینب سوگند

داس تکفیر، گل از ریشه بچیند؟ هرگز!

کفر بر سینه‌ی توحید نشیند؟ هرگز!

مرتضی همسر خود کشته ببیند؟ هرگز!

پایتان گر طرف «کرب و بلا» باز شود

آخرین جنگ جهانیِ حق آغاز شود

خوش‌خیالی است مرامی که اجاقش کور است

مفتیِ نفتیِ این حرمله‌گان، مزدور است

قصه حنجره و تیرِ سه‌پر مشهور است

خار در چشم صعودی شده «بیداریِ ما»

باز کابوس یهودی شده «بیداریِ ما»

رگ «بیداریِ ما» شد شریانی که زدند

بشنوی (بر دُهُل «جنگ جهانی» که زدند)

پاسخ شیعه به هر زخم زبانی که زدند

بذر غیرت، سر خاک شهدا می‌کاریم

پاسخ شیعه همین است که «صاحب داریم»

احمد بابایی - جمعه، نیمه شعبانِ هزار و چهارصد و سی‌و‌پنج و بیست‌و‌سه خرداد هزار و سیصد و نود‌و‌سه.

منبع:تسنیم