نعمتی بسیار بزرگ که گاهی از آن بیزار می شویم!

وقتی در اداره یا مغازه و یا هر کار دیگری مشغول هستیم که مردم برای رفع حوائج خویش به ما مراجعه می نمایند اگر نیتمان جلب رضایت الهی باشد این مراجعات جزو نعم الهی بر ما هستند لذا نه تنها نباید از آنها خسته و ناراحت شویم بلکه بایستی خدا را شاکر باشیم که چنین توفیقی را نصیب ما نموده است.

کد خبر: ۲۹۷۹۷

پنجشنبه - ۱۰ مهر ۱۳۹۳ / 10 July 1393

عقیق: از قدیم شنیدیم که که گفتند "عبادت بجز خدمت خلق نیست"
این مصرع که تبدیل به مثل هم شده مشتمل بر یک حقیقت دینی و البته یک اشتباه است. بارزترین جنبه اجتماعی عبادت، خدمت به مردم و برآوردن نیازهای آنان است ولی اینگونه نیست که عبادت بجز خدمت خلق نباشد. البته در مقام استعاره می توان چنین سخن گفت ولی گاهی مشاهده می کنیم که از همین مضمون غلط برداشت نادرستی می کنند و از عبادات واجب فردی غافل می شوند به این بهانه که عبادت بجز خدمت خلق نیست! پیامبران الهی و امامان معصوم، دلسوزترین و خدمتگزارترین انسانها نسبت به جامعه بوده اند و برای هدایت مردم و در آسایش بودن آنها مشکلات طاقت فرسایی را به جان می خریده اند. قرآن کریم، درباره پیامبر اسلام می فرماید:

«به درستی که برای شما پیامبری از خودتان آمد که بر او دشوار است شما در رنج بیفتید، به (هدایت) شما حریص، و نسبت به مؤمنان، دلسوز و مهربان است.» (سوره توبه، آیه ۱۲۸)

در همین رابطه دو روایت بسیار زیبا از وجود مبارک حضرت سیدالشهداء علیه السلام بیان شده است:

«مَنْ نَفَّسَ كُرْبَةَ مُؤْمِن، فَرَّجَ اللهُ عَنْهُ كَرْبَ الدُّنْیا وَالاْخِرَةِ.»

«هركس گره اى از مشكلات مؤمنى باز كند و مشكلش را برطرف نماید، خداوند متعال مشكلات دنیا و آخرت او را اصلاح مى نماید.» (بحارالانوار، ج ۷۵، ص ۱۲۱)

حضرت در روایت دیگری آمدن و مراجعه مردم نزد ما را از نعمت های خدا بر می شمارند. یعنی وقتی در اداره یا مغازه و یا هر کار دیگری مشغول هستیم که مردم برای رفع حوائج خویش به ما مراجعه می نمایند اگر نیتمان جلب رضایت الهی باشد این مراجعات جزو نعم الهی بر ما ما هستند لذا نه تنها نباید از آنها خسته و ناراحت شویم بلکه بایستی خدا را شاکر باشیم که چنین توفیقی را نصیب ما نموده است.

حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام می فرماید:

«إنَّ حَوائِجَ النّاسِ إلَیکم مِن نِعَمِ اللهِ عَلَیکم فَلا تَمَلُّوا النِّعَمَ.»

«نیاز مردم به شما ، از نعمتهای خدا بر شما است، از این نعمت افسرده و بیزار نباشید.»

بحار الأنوار، ج ۷۴، ص ۲۰

از مرحوم آیت ‏الله بروجردی نقل است که فرمود:

«در ایام اقامتم در بروجرد، شبی در خواب دیدم به خانه‏ای وارد شدم، گفتند: رسول خدا صلی‏الله‏علیه‏و‏آله آنجا تشریف دارد، وارد شدم و سلام کردم و در آخر مجلس که جا بود، نشستم. دیدم حضرت رسول خدا صلی‏الله‏علیه‏و‏آله در صدر مجلس جلوس فرموده است و بزرگانی از علما و زُهّاد در کنار ایشان نشسته‏اند و مقدّم بر همه و نزدیک‏تر از سایرین به رسول خدا، سید جواد طباطبایی ـ برادر کوچک‏تر علامه سید مهدی بحرالعلوم ـ نشسته است.»

به فکر فرورفتم که در میان این جمع، کسانی هستند که هم عالِم‏تر از سید جوادند و هم زاهدتر از او، چرا این امتیاز، نصیب سید جواد شده است. در همین اندیشه بودم که نبی اکرم فرمود: «سیدجواد به کار مردم و اهل حاجت، از همه کوشاتر بوده است.»

به قول حافظ:

چو غنچه گرچه فروبستگی است کار جهان

تو همچو باد بهاری گِره ‏گشا می‏باش

منبع:تراز