خواص باقلی در آموزه های پزشکی امام رضا (ع)

باقلا به‌عنوان یک محصول گیاهی علاوه ‌بر پیشگیری از ابتلا به پوکی استخوان در سالمندان، به کنترل میزان فشار خون به ‌ویژه در افراد مبتلا به فشار خون بالا، کمک کرده و برای درمان اختلال‌های کلیه و دستگاه گوارش و بهبود بیماری نقرس فواید زیادی دارد.

کد خبر: ۲۹۳۹۹

شنبه - ۱۰ خرداد ۱۳۹۳ / 10 March 1393

عقیق:در مآخذ روایی اهل بیت(ع) برای باقلا خواص اعجاب آوری نقل شده است. در روایات ضمن آنکه باقلا به عنوان خوراک حضرت عیسی دانسته شده، از آن به عنوان ماده ای که بیماری زدا است یاد شده و برای استحکام بنیه و توان بدن مفید شمرده شده است.(1)
مطابق تحقیقات دانشمندان مصرف باقلا در وعده‌های غذایی یا میان‌وعده‌ها در طول هفته بهترین روش برای پیشگیری از ابتلا به برخی از سرطان‌ها از جمله سرطان مری، معده و ... است و چون حاوی فسفر قابل توجهی است، برای گروه سنی کودکان، تقویت کننده مناسبی از لحاظ بهره هوشی است. از این رو از امام رضا (ع) و سایر ائمه (ع) روایت شده که باقلا را با پوست سبزش بخورید که موجب تقویت و دباغى معده مى ‏شود و یا فرموده اند: خوردن باقلا هیچ بیمارى و مرضى نمى ‏آورد، بلکه شفادهنده است. (2)
علاوه بر پروتئین و فسفر، باقلا حاوی مقدار متوسطی آهن و روی است و در طب سنتی از آن به منظور درمان سرفه های خشک، تمیز کردن دستگاه گوارشی، روماتیسم و حتی میگرن استفاده می شود. در صورتی که باقلا با پوست مصرف شود مقدار بسیار قابل توجهی فیبر وارد بدن می کند که می تواند در کاهش چربی های خون و درمان یبوست موثر باشد. -.
یکی از راه های داشتن خون سالم کمک به تولید خون خوب و تازه در بدن است. باقلی این کار را در بدن ما انجام می دهد. امام رضا (ع) مصرف باقلا را برای استخوان سازی و تصفیه خون سفارش کرده و می فرماید: أکلُ الباقِلّى یُمَخِّخُ السّاقَینِ ، ویُوَلِّدُ الدَّمَ الطَّرِیَّ ؛ خوردن باقلا ، مغز استخوان‏هاى ساق پا را استحکام مى‏بخشد و خون تازه تولید مى‏کند .(3)
مواد نشاسته ‏اى باقلا از سایر حبوبات کمتر است و در عوض مواد سفیدهاى آن زیادتر مى ‏باشد و از این جهت قدرت غذایى و نیروبخشى آن زیاد است. و به علت داشتن کلسیم و آهن و ویتامین‏هاى «آ» و «ب» و «ث» باعث تقویت قواى مغزى و افزایش هموگلوبین خون و نیروى عقلى مى ‏شود. از همین رو است که امام رضا (ع) می فرماید: باقلا توان مغز را افزون می کند.(4)

پی نوشت ها:
1. المحاسن : ج 2 ص 309 ح 2027
2. بحار الأنوار ، جلد 66 ، صفحه 266 ، حدیث 4 دانش نامه احادیث پزشکی : 1 / 422
3. الکافی ، جلد 6 ، صفحه 344 ، حدیث 2
4. الکافى : ج 6 ص 344 ح 2، مکارم الاخلاق : ج 1 ص 397 ح 1347

منبع:قدس

211008