تصویری زیبا از حرم امام حسین (ع) همراه با غزلی از عراقی

کد خبر: ۲۸۳۴

دوشنبه - ۲۰ آذر ۱۳۹۱ / 20 September 1391

شاد کن جان من، که غمگین است ... رحم کن بر دلم، که مسکین است

روز اول که دیدمش گفتم: ... آنکه روزم سیه کند این است

روی بنمای، تا نظاره کنم ... کارزوی من از جهان این است

دل بیچاره را به وصل دمی ... شادمان کن، که بی‌تو غمگین است

بی‌رخت دین من همه کفر است ... با رخت کفر من همه دین است

گه گهی یاد کن به دشنامم ... سخن تلخ از تو شیرین است

دل به تو دادم و ندانستم ... که تو را کبر و ناز چندین است

بنوازی و پس بیازاری  ... آخر، ای دوست این چه آیین است؟

کینه بگذار و دلنوازی کن  ... که عراقی نه در خور کین است

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی در قرن هفتم اوست.او حضور مولانا را درک کرده و مجموعه ای از اشعارش به نام عشاق نامه خواندنی است.