حجت الاسلام صدیقی در مراسم شب دوم محرم مهدیه تهران

معصومین(ع) درمان دردهای بشریت هستند

کسی که عشق به امامان و این بزرگواران دارد، این فرد دیگر معصیت نمی کند. چرا که می داند آن ها چشم خدا هستند. گوش خدا هستند. ما را می بینند. ناظر هستند.

کد خبر: ۲۳۰۴

شنبه - ۲۷ آبان ۱۳۹۱ / 27 August 1391

مراسم شب دوم محرم در مهدیه تهران برگزارشد.
به گزارش عقیق ، در این مراسم حجت الاسلام شیخ کاظم صدیقی در زمینه طبیب بودن انبیا و معصومین(ع) سخنرانی کرد که بخش هایی از آن در ادامه می آید :

درمان های بشری پرهزینه و پردردسر است

پروردگار متعال پیامبران را برای بیداری بندگانش، از جانب خود فرستاده است. انبیا احیاگر بودند. بیدارگر بودند. روشنگر بودند. تولیدگر بودند. مُنجی بودند. شفابخش بودند. وَ داروی دردهای بشر را داشتند.

پیغمبر ما «دارالشفا» بود. تمام نسخه ها بر قلب او نوشته شده بود. «نزل به روح الامین علی قلبک». خداوند این قرآن را بر قلب تو ای پیامبر نازل کرد تا تو بیدارگر باشی؛ هشداردهنده باشی. آن چه که بر قلب پیامبر نازل شد و مایه ی بیداری نسل ها شد، همین قرآن بود.

انسان ها وقتی بیمار می شوند هزینه می کنند، به طبیب مراجعه می کنند، منت می کشند؛ شاید خوب شود شاید نشود. یادم می آید جوان مهندسی بود. مبتلا به سرطان شده بود. برای درمان آلمان رفته بود؛ پولی که از او خواسته بودند حدود ۱۰ سال پیش ۸۰ میلیون تومان بود. نتوانست این مبلغ را بپردازد و از دنیا رفت...

درمان های بشری، اگر درمانی باشد، بدون هزینه و دردسر نیست. اما اگر کسی به قرآن پناه ببرد و دردهای بی درمان خود را بخواهد با داروهای عرشی برطرف کند، این علاوه بر درمان، رحمت را نیز به دنبال دارد.

محبت اهلبیت(ع) ، نسخه پیامبر برای بشریت

درباره پیامبر داریم که «طبیب دَوّار بطبه» پیغمبر دنبال مریض هایش می گشت. در مطبّ نوبت ویزیت نمی داد. پیغبر خودش ناز مریض هایش را می کشید در حالی که مریض هایش با او بسیار بدرفتاری ها کردند. اما پیامبر نه با آن ها قهر کرد نه نفرین کرد نه پولی از آن ها خواست. بلکه فقط دعای هدایت می کرد. می فرمود که خداوندا ! این ها جاهلند و نمی فهمند من برایشان دوا آورده ام!

هیچ پیغمبری از امّت خودش مزد و توقع و انتظاری نداشت. اگر پیامبر اسلام، مأمور شد که عشق و مودّت ذریّه خود را به عنوان مزد طلب کند،  این هم خودش دوای جدیدی است! چرا که قرآن دوا هست، اما پزشک می خواهد. خوددرمانی نمی شود. خوددرمانی بیماری جدید تولید می کند. پیغمبر ما مزدی که از مردم خواست باز هم به نفع خودِ بشر بود. خواست با اطّباء روحی، مردم را پیوند بدهد. خواست پیشگیری بکند. لذا پیامبر انسان را امر کرد که محبّ علی و اولاد علی باشند.

سخن پدر آیت الله مجتبی تهرانی درباره شیخ مرتضی زاهد

در هر جا در هر خلوتی امام زمان ناظر ما است. از بدی های ما ناراحت می شوند. او حضور دارد اما باید برای دیدن او باید پاک و مطهر بود.چشم و گوش و و روح و اعضای آدمی باید از بدی پاک باشد.

خدا حضرت آیت الله مجتبی تهرانی را حفظ کند. ایشان پدری داشت به نام «میرزا عبدالعلی تهرانی». ایشان عالمی بزرگوار بود که شاگرد میرزا جواد ملکی تبریزی بود. میرزا جواد ملکی تبریزی کسی بود که مورد عنایت خاص امام زمان(عج) بودند. آمیرزا عبدالعلی تهرانی شاگرد همچین آدمی بود. اما می فرمودند «شیخ مرتضی زاهد چیز دیگری است. چرا که شیخ مرتضی، ۲۴ساعت در خدمت امام زمان است.»

امام زمان هر جایی هست. نور خداست ایشان. دست خداست. دست خدا بالای دست هاست. ایشان در هر جایی هست. در هر جا می تواند باشد. امام زمان صدای هر استغاثه ای را بشنود حضور پیدا می کند. امام زمان در هر جا هست اما ماییم که غایبیم.

بیداری اسلامی نتیجه پافشاری امام خمینی(ره) بر صراط حق

بنابراین استفاده از قرآن به کمک اطبّاء عرشی و آسمانی قابل استفاده است و درمان برای ما است.

خب، قسمتی از قرآن درباره این است که خدا را عبادت کنید و از طاغوت دوری کنید. اول باید بت را شکاند و بعد دعوت به الله کرد. بیدارگری امامان به این بود که افشاگری کردند، بت ها را؛ ظالمان را شکاندند تا مردم آگاه شوند و جرأت پیدا کنند.

این بزرگواران هم با بیاناتشان مردم را بیدار کردند هم با عملشان . «کونوا دعاة الناس بغیر السنتکم» انسان وقتی حق باشد نمی توان او را دفع کرد. نمی شود او را محدود کرد. انقلاب ما نیز در واقع ادامه حرکت انبیاست. ما با استکبار، با کفر، با ظلم، با این فسادها مخالفیم. امام(ره) چه می گفت که مردم مجذوب وی شده بودند. این همه فشار بر ایشان بود. اما مردم هر روز بیشتر جذب می شدند. بیدارتر می شدند. این موج بیداری وقتی حرکت، حرکتی الهی باشد به وجود می آید. این موج بیداری دنیا را فرا خواهد گرفت و تا ظهور امام زمان این حرکت ادامه دارد که انشاله صبح ظهور نزدیک است.

امّا یا امام زمان، این مردم برای عزای جدت حسین بن علی جمع شده اند. امام(ع) به سرزمینی رسیدند. دیدند دهقانی آنجاست . از او نام های آن سرزمین را پرسیدند. نام های مختلفی را گفت تا رسید به نام «کربلا». امام در این هنگام فرمودند رحل اقامت بیفکنید که این جا مدفن مردان بزرگی است.

حضرت زینب در هنگام ورود به کربلا چنان جلال و شوکتی داشتند که ۱۸ مَحرَم پای کجاوه ایشان بودند. اما همین بانو عصر روز عاشورا هیچ مَحرَمی با ایشان نبود. خود ایشان به تنهایی در میان نانجیب ها زن ها و بچه ها را سوار مَحمِل ها نمود...

کدخبرنگار:۲۱۲۱۱۳