فضیلت توبه کردن

کد خبر: ۲۲۱۲۹

شنبه - ۱۶ فروردين ۱۳۹۳ / 16 January 1393

عقیق: محبوب ترين كس در نزد خداوند متعال كسى است كه از گناهانش توبه كرده باشد، چنانچه در قرآن مى خوانيم : اِنَّ اللّهَ يُحِبُّ التَّوابين .( -  سوره بقره : آيه 222 )

البتّه خداوند متعال توبه كنندگان (از گناه ) را دوست دارد.آقا خاتم الانبياء (ص ) فرمود: هيچ موجودى در پيشگاه حقتعالى محبوبتر از مرد و زن توبه كننده نيست ( عيون اخبار الرضا: ج 2،ص 21)و همچنين آن حضرت فرموده :النّائبُ حَبيبُ اللّه توبه كننده از گناه محبوب خداست .( جامع السعادت : ج 3، ص 51 )حضرت امام محمدباقر (ع ) فرمود:اگر مردى در شب تاريك شتر با توشه اش را در سفر گم كند و سپس ‍ پيدا كند چقدر خوشحال مى شود، همينطور است در ارتباط با انسانى كه راه اصلى حق را گم كرده و گناه و معصيت خدا را انجام داده و حال توبه كرده خداوند متعال هم بيشتر از او نسبت به توبه كنندگان فرحناك و خورسند و خوشحال مى شود.( اصول كافى : ج 2، ص 435)و در جاى ديگر مى فرمايد:خداوند متعال به توبه بنده اش خوشحال تر است از مرد عقيمى كه بعد داراى فرزند شود و از كسى كه گمشده اش را پيدا كند و از تشنه اى كه به آب مى رسند (آنها چقدر خوشحال مى شوند كه به فرزند برسند يا گمشده اش را پيدا كرده ، يا وقتى كه به آب مى رسد چه حالت فرحناكى دارد.) خدا هم وقتى ببيند بنده اش توبه كرده از اينها بيشتر خوشحال مى شود زيرا خدا بنده اش را خيلى دوست دارد.( ميزان الحكمه : ج 1، ص 541)شهيد آية اللّه دستغيب رضوان اللّه تعالى عليه در كتاب استعاذه اش مى گويد: پس از آنكه حضرت نوح على نبينا و آله و عليه السلام نفرين كرد و همه كفار غرق شدند ملكى در پيش او ظاهر شد. شغل حضرت نوح (ع ) كوزه گرى بود كوزه هائى از گِل درست مى كرد و پس از خشك كردن مى فروخت . ملك كوزه ها را يكى يكى از حضرت نوح (ع ) مى خريد و پيش چشمش آن را خُرد مى كرد و مى شكست حضرت نوح (ع ) ناراحت شد و به او اعتراض ‍ كرد كه اين چه كاريست مى كنى ؟ گفت به تو مربوط نيست من خريده ام و اختيارش را دارم .حضرت نوح (ع ) فرمود: بله لكن من آن را ساخته ام ، مصنوع من است ، ملك گفت كوزه هائى ساخته اى ، نه اينكه خلق كرده اى ، اينك من كه آن را مى شكنم تو ناراحت مى شوى چطور نفرين كردى كه اين همه خلق خدا هلاك گردند در حالى كه خدا بنده را خلق كرده و آنها را دوست دارد، پس از اين قضيه ازبس گريه كرد نامش را نوح گذاشتند.غرض شفقّت پروردگار است خالق ، مخلوق خودش را دوست مى دارد، خدا به پيغمبرش عتاب مى فرمايد كه چرا نفرين كردى اين همه خلق هلاك شوند به خاطر اينكه خدا بنده اش را دوست دارد. و در قرآن آنها را مى ترساند و سفارش مى كند مبادا فريب شيطان را بخوريد دنيا سراى فريب است شيطان دشمن است .اين آيات و روايات حاكى از اينست كه خداوند متعال انسانهائى را كه گناه و معصيت كرده اند و از كار خود پشيمان شده اند و در خانه حق مى آيند و توبه مى كنند خوشحال مى شود زيرا به انسان علاقه دارد و دوست ندارد بندگانش به دوزخ سرازير گردند.

اگر لطف تو نبود پرتو انداز
كجا فكر و كجا گنجينه راز؟
ز گنج راز در هر گنج سينه
نهاده خازن تو صد دفينه
ولى لطف تو گر نبود، به صد رنج
پشيزى كس نيابد ز آن همه گنج
چو در هر گنج ، صد گنجينه دارى
نمى خواهم كه نوميدم گذارى
به راه اين اميد پيچ در پيچ
مرا لطف تو مى بايد دگر هيچ

منبع:جام

211008