حجت الاسلام جواد محدثی:

اینک؛ ماییم و علی...

بر این باوریم که در ادای تکلیف نسبت‏به «غدیر» ، قصور کرده‏‌ایم. می‌بایست «غدیر» را بیش از این، چونان مشعلی فرا راه‏ اندیشه‏‌های بشری قرار دهیم و دین پژوهان و حقیقت جویان را با فرهنگ ژرف نهفته در غدیر آشنا سازیم و جامعه بشری را با دو چشمه فیاض و جوشان معرفت، یعنی «قرآن و عترت‏» آشنا سازیم.

کد خبر: ۲۰۱۷

شنبه - ۱۳ آبان ۱۳۹۱ / 13 August 1391

عقیق: حجت الاسلام جواد محدثی در نوشتاری به بررسی ابعاد واقعه غدیر پرداخته اند که در ادامه آورده ایم: از سویی به «بعثت در حرا» وصل می‌‏شود و از سوی دیگربه «شهادت در کربلا» پیوند می‌‏خورد و فاصله میان حرا تا کربلا را دریایی از باورهای پاک و هدایت‌های آسمانی پر کرده است که در«غدیر» تجسم یافته است.
دریای غدیر، از ریزش آبشارگون وحی بر جان محمد(ص) لبریز است و قامت دین در زلال «غدیرخم‏» انعکاس می‌‏یابد.
«غدیر» ، هنوز هم چشمه ای لبریز از هدایت‏‌ها و کرامت‏‌هاست و دریایی مواج از آب حیات و باور و بصیرت، تا در کویر حیرت و هامون ضلالت، کام جان ها را سیراب سازد و هادی اندیشه‏‌ها گردد.
غدیر، یک «کتاب مبین‏» است، سندی برای تداوم خط رسالت درجلوه امامت و صراطی مستقیم که به سنت پیامبر خدا منتهی می‌شود.
امتی که پاسدار غدیر باشد، عاشوراهای مظلومیت و کربلاهای خون و شهادت را شاهد نخواهد بود و ولایت در محاق غربت و تنهایی نخواهد ماند.

قافله ای که از زیارت کعبه بر می‌‏گشت و راهش حق بود و بارش ایمان و مقصدش «الله‏» ، وقتی به غدیر خم رسید، چشم به افقی دوخت که پیام هدایت داشت و دستی را دید که خورشیدی فرا دست‏برد و به همگان نشان داد که:
هر که را باشم منش مولا و دوست ابن عم من علی، مولای اوست...
و گوش امت به دهانی بود که از وحی و غیب می‌‏گفت و به خدا وصل‏ بود و دامن، دامن معرفت‏ برای بندگان خدا هدیه می‌‏داد و خرمن، خرمن کرامت و معنویت پیش پایشان می‌ریخت، تا از وسوسه‏‌های نفس و تلبیس ابلیس و فریب نفاق رها شوند و همچنان «عبد خدا» و«مطیع رسول‏» بمانند.
ولی.... مگر شیطان می‌گذارد که بندگان خدا، راه بندگی را بی دردسر بپیمایند و به مقصد برسند؟!
خطبه حضرت رسول در آن دشت سوزان، آب گوارایی برای روح‏‌های‏ عطشناک بود که می‌‏رفت تا همیشه تاریخ را سیراب سازد.
اما.... مگر گذاشتند که این زلال گوارا به جان‌های تشنه برسد؟
رسول خدا(ص) می‌‏خواست دست «امت‏» را در دست «امام‏» بگذارد،تا نه گمراه شوند و نه سرگردان، نه تشنه بمانند و نه در دام‏ نفس بیفتند.
این بود که منشور بلند و جاودانه «خطبه غدیر» را سرود و به‏ گوش تاریخ سپرد.
مردم نیز پیمان‏‌ها بستند و تبریک‏‌ها گفتند و قول‏‌ها دادند.
اما.... تاریخ نشان می‌‏دهد که آن عهدها شکستند و آن پیمان‏ها از یادها رفت.
افسوس که گروهی از امت، در کلاس درس‌های نبوت و وحی، مردود شدند و آن همه «یاد» ها را به «نسیان‏» سپردند.
هزاران دست‏ بیعتگر کجا رفت؟ وفا با آل پیغمبر کجا رفت؟ اگر «مولی‏» ، «ولی‏» می‌‏شد، چه می‌‏شد؟ خلیفه گر «علی‏» می‌‏شد، چه می‌‏شد؟ ولی... خاتم دوباره بی نگین شد عدالت‏با علی خانه نشین شد...
اینک ماییم و علی(ع) که غدیر خم را از دریای فضایلش به موج‏ نشانده است.

بر این باوریم که «خطبه غدیریه‏» حضرت محمد نیز، همچون خود غدیر خم مظلوم است و مورد بی مهری قرار گرفته‏‌است و جز چند جمله مشهور آن، چندان مطرح نیست، در حالی که‏ سزاوار و بجاست که این منشور جاویدان، هر چه دقیق‏‌تر و گسترده‏‌تر و پرشورتر، مورد توجه و مطالعه و شرح و تفسیر قرار گیرد، تاچشم‌های بصیر، از درخشش حکمت‌ها و پندها و تذکارهای پر ارج این‏ گنجینه معرفت، لذت ببرد و به تماشای «حقیقت ناب‏» بنشیند.
دو چشمه‏‌ای که یادگار پیامبر و میراث ماندگار آن رسول خاتم تا دامنه قیامت است و خود او پیروان و متمسکان به این هر دو را که‏ نام «ثقلین‏» بر آنها نهاده است، ارج نهاده و سلامتشان را از «ضلالت‏» ، تضمین کرده است.

آری....آری، حرف وپیغام «غدیر» این است:
آب را از سرچشمه باید خورد، میوه را از شاخه باید چید، چهره را بی پرده باید دید....

منبع: خبرآنلاین

کدخبرنگار:۲۱۲۱۱۳