عزاداری حسینی، رمز عالی بقای تشیع؛

مردمی که حسین(ع) دارند...

آیت ا... صافی گلپایگانی - یکی از نتایج شهادت سید الشهداء(ع) که همواره مورد استفاده عموم و وسایل تعلیم و تربیت و هدایت جامعه به اخلاق فاضله است برنامه‎هایی است که به عنوان عزاداری و سوگواری و ذکر مصائب آن حضرت در عرض سال اجرا می‎شود.

کد خبر: ۱۵۳۰۴

دوشنبه - ۲۰ آبان ۱۳۹۲ / 20 August 1392

عقیق:شاید کسانی باشند که اهتمام شیعه به برگزاری این مراسم و صرف میلیون‌ها اموال را همه ساله بی‎فایده و اسراف بشمارند؛ ولی اگر فواید معنوی این مراسم و تأثیر آن را در تربیت جامعه و تهذیب اخلاق در نظر بگیرند، تصدیق می‎کنند که این برنامه‎ها از بهترین وسایل اصلاح و مکتب‌های تربیت است.
این مراسم، احیای امر اهل بیت و رمز عالی بقای مذهب تشیّع و بلکه اسلام است. اگر هزاران میلیون اموال و موقوفات برای ترویج تعلیمات اخلاقی و اجتماعی قرار دهند که کلاس‌هایش در تمام دوران سال برقرار باشد، این قدر پایدار نمانده و مورد حسن استقبال عموم واقع نمی‎شود.
ولی حسین(ع)‎ با سرمایه اخلاق و نیت پاک و فداکاری در راه حق، مدرسه‎ای باز کرد که بیش از سیزده قرن است، کلاس‌ها و شعبه‎های آن همه ساله روز افزون و در همه جا تشکیل و نشریات و مطبوعات و شعبات سخنرانی آن همواره رو به ازدیاد بوده و زن و مرد، در این کلاس‌ها شرکت نموده و درس حقیقت و فداکاری می‎آموزند.
خواندن و شنیدن تاریخ فداکاری و نهضت حسین(ع)‎ و یاران آن حضرت، ایمان را راسخ، اخلاق را نیک و پسندیده، و همّت‎ها را بلند می‎سازد. این برنامه‎ها که همه ساله در مساجد و حسینیه‎ها و خانه‎ها اجرا می‎شود؛ مبارزه با بیدادگری و کفر و شرک و اعلام پیروزی از هدف حسین(ع)‎ است.
برای ترغیب مردم به فضایل اخلاقی و آزادمنشی یک راه مؤثر این است که نمونه‎های عملی به مردم نشان داده شود و تاریخ زندگی افراد ممتاز و نخبه جهان را، برای آنها بگویند.
حکایت و نقل تاریخ چه کسی از تاریخ زندگی حسین(ع)، آموزنده‎تر و سودمندتر است؟
مجالس ذکر مصیبت آن حضرت بهترین مجالس تبلیغی و دعوت به اسلام است؛ زیرا مردم با جاذبه نام حسین(ع) حاضر می‌شوند.
به طور یقین هیچ وسیله دیگر نمی‎تواند این منظور را تأمین کند، نام حسین مانند مغناطیس همه را جذب می‎کند و محبوبیت فوق العاده او طوری است که همه می‎خواهند با او ارتباط داشته و در شمار دوستانش محسوب و در مصیبتش قطره اشکی بریزند.
این کم نیست که: اگر بخواهیم از مردم برای مصارف خیریه اعانه و کمک بگیریم به دشواری مبلغ مختصری می‎دهند ولی خودشان به نام حسین ‎علیه السّلام اموال بسیار انفاق می‎کنند و به اهل استحقاق می‎رسانند.
عجب وسیله بزرگی برای اصلاحات و ترقی و پیشرفت مملکت و هدایت نسل جوان و راهنمایی زن و مرد در دست ما قرار گرفته و از آن به طور شایسته استفاده نمی‎کنیم و این امواج احساسات میلیون ها مردم را رایگان از دست می‎دهیم!
برای راهنمایی و تربیت و ترقی سطح فکری جامعه و اندرزهای اخلاقی و اجتماعی چه سازمانی می‎توانیم تشکیل بدهیم که عموم از آن آزادانه استقبال کنند بهتر از سازمان عزاداری حسین(ع)؟! مردمی که حسین دارند و برای حسین به سر و سینه می‎زنند و گریه می‎کنند، باید در آزادی و عدالت اجتماعی نمونه باشند. مردمی که از پیشوای آنها این جمله جاوید و گرانبها «لا اَرَی الْمَوْتَ اِلّا سَعادَه وَلاَ الْحَیاه مَعَ الظّالِمینِ اِلّا بَرَماً» در صفحات تاریخ به یادگار مانده است، نباید پشتیبان ظالم و یار ستمگر باشند.
مردمی که یزید را لعن می‎کنند و یکی از مطاعن او را ارتباط و سازش با کفار و خیانت به کشور اسلام می‎شمارند، باید خود از این روش زشت برکنار باشند.
در زمان ما در شعب مهم تبلیغی، شعبه‎ای مهم‎تر از همین مجالس روضه و تعزیه حضرت حسین(ع) نیست، اگر از آن استفاده کنیم و فواید و نتایج آن برای تربیت و دعوت به فضایل انسانی بسیار و بی‎اندازه است.
در دوره سال این کلاس های اخلاق و دین و علم، همواره مفتوح است و در ماه محرم و صفر تعداد آن افزایش می‎یابد به طوری که کمتر کسی است که در این کلاس ها شرکت نکند، مخصوصاً در زمان ما با استفاده از وسایل تبلیغی جدید بهتر می‎توان از این وسیله هدایت بهره برداری کرد.
به نظر ما در ایران، افغانستان، پاکستان، هند، عراق، سوریه، لبنان و احسا و قطیف و بحرین و قطر، یمن و مصر و نقاط دیگر که عزاداری حسین(ع)‎ متداول است، از سایر تأسیسات عام المنفعه و مؤسساتی که برای خیر و صلاح جامعه و عالم کردن مردم به معنای واقعی تأسیس می‎شود، مانند تشکیلات حسین(ع) نمی‎توان استفاده کرد.
به طور مثال: یکی از جمعیت هایی که به نام خدمتگزاری حضرت حسین(ع) وظایفی را می‎تواند انجام بدهند، آقایان مداح هستند، مثلاً در شهری مانند تهران افرادی که به نام مداح با جامعه ارتباط دارند بسیارند این آقایان به طور هفتگی و ماهیانه و در مواقع دیگر برحسب دعوت قبلی در خانه‎ها می‎روند و مدح و مرثیه می‎خوانند، در هر خانه که می‎روند معمولاً چند نفر از همسایگان زن و مرد نیز حاضر می‎شوند.
اگر همین صنف تحت یک برنامه صحیح و منظم که فقط از طرف علما و جامعه روحانیت و مراجع تقلید معین شود، انجام وظیفه نمایند و در اشعار و گفتارشان توجه به اوضاع روز و رفع معایب موجود داشته باشند و روح شجاعت و استقامت و عقیده را در مردم زنده سازند و هر ماه مثلاً به رفع یک ماده نقص و عیب اخلاقی همت گمارند و در ضمن مرثیه‎های مختلفی که می‎خوانند آن را هم گوشزد کنند، بسیار مفید خواهد شد و همین آقایان مداح‌ می‎توانند با خلوص نیت قسمت مهمی از معایب اخلاقی جامعه را برطرف کنند. مجالس عمومی روضه خوانی نیز همین نقش را بهتر و عالیتر و عمیق‎تر می‎توانند ایفا کنند.
باز هم تکرار می‎کنم: انصاف این است که ما از این خوان گسترده آن طور که باید منتفع نمی‎شویم. یکی از عوامل مهم پیشرفت مذهب تشیع و اسلام در هند به تصدیق اهل اطلاع، مجالس عزاداری حسین(ع) است، که ملل مختلف را تحت تأثیر حقیقت و روحانیت آن حضرت قرار داده و به گفته «ماربین» تا چندی پیش جمعیت شیعه در هند انگشت شمار بود ولی اکنون از برکات عزاداری حسین(ع) یکی از جمعیت های قابل توجه هند بشمار می‎روند. پس باید بگوییم حسین ‎(ع) همانطور که فداکاری و شهادتش باعث نجات اسلام شد، مجالس روضه و ذکر مصایبش نیز موجب بقای دین و هدایت جامعه بوده و هست؛ سَلامُ ا... عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِ ا... .

منبع:قدس آنلاین
211008