اکثریت دعانویسان بی صلاحیت هستند/دعا را مانند چراغ جادویی دیدن غلط است

حجت‌الاسلام علوی تهرانی با انتقاد از مراجعه برخی افراد به دعانویسان گفت: اکثریت قریب به اتفاق این افراد صلاحیتی ندارند و حتی آن اندک افرادی که کاری انجام می‌دهند نیز محدودیت دارند.

کد خبر: ۱۳۶۱۷۵

جمعه - ۰۸ اسفند ۱۴۰۴ / 08 December 1404

عقیق: حجت‌الاسلام والمسلمین علوی تهرانی همزمان با ایام ماه مبارک رمضان در مسجد حضرت امیر علیه السلام به ایراد سخنرانی پرداخت و با اشاره به آیه چهارم سوره مبارکه زخرف، ام‌الکتاب را جایگاه علم الهی و منشأ همه حقایق عالم دانست و گفت: قرآن کریم تصریح می‌کند که حقیقتی عظیم در ام‌الکتاب نزد پروردگار ثبت شده است؛ حقیقتی که ریشه در علم نامحدود الهی دارد و از آن جدا نیست.

وی با بیان اینکه ام‌الکتاب، اصل همه کتاب‌های آسمانی و محل اجتماع همه حقایق عالم است، افزود: آنچه مربوط به عالم خلقت است، از علم خداوند خارج نشده؛ چرا که خدا نامحدود و علم او نامحدود است و دست برتر، همواره دست خداوند متعال است.

این استاد حوزه علمیه با نقل روایتی از امام صادق(ع) تصریح کرد: در پاسخ به پرسشی درباره مصداق آیه «وَإِنَّهُ فِی أُمِّ الْکِتَابِ لَدَیْنَا لَعَلِیٌّ حَکِیمٌ»، امام صادق(ع) فرمودند آنچه در ام‌الکتاب ثبت شده، وجود نازنین امیرالمؤمنین علی(ع) است. همه حقایق در آنجاست، اما آنچه به ما خبر داده‌اند، همین حقیقت والا است.

وی با اشاره به دعای روز غدیر ادامه داد: در این دعا، مؤمن شهادت می‌دهد که امیرالمؤمنین(ع)، امام، هادی، مرشد، رشید و امین مؤمنان است؛ و کسی که این ویژگی‌ها را در بالاترین مرتبه داراست، تنها وجود نازنین امیرالمؤمنین علی(ع) است.

حجت‌الاسلام علوی تهرانی با تأکید بر اینکه امیرالمؤمنین لقب حکومتی یا سیاسی نیست، اظهار داشت: این تصور که امیرالمؤمنین به معنای رئیس حکومت است، نادرست است. اگر چنین بود، چرا به امام حسن مجتبی(ع) که مدتی حکومت داشتند، این لقب داده نشد؟ و چرا در روایات، به امام عصر(عج) با وجود حاکمیت جهانی، عنوان امیرالمؤمنین اطلاق نشده است؟

وی افزود: پیامبر اکرم(ص) در واقعه غدیر، در سال دهم هجری، زمانی که هنوز حکومت ظاهری در کار نبود، دستور دادند به امیرالمؤمنین(ع) با همین عنوان سلام داده شود. این خود بهترین دلیل است که این لقب، ناظر به مقام معنوی و الهی آن حضرت و نه یک عنوان سیاسی است.

این سخنران دینی سپس با اشاره به بحث عدم اجابت دعا گفت: دعا دارای دو بعد است؛ یکی حقیقت دعا و دیگری منفعت دعا این. عموم مردم به منفعت دعا، یعنی گره‌گشایی و حل مشکلات توجه دارند، اما از حقیقت دعا غافل‌اند، در حالی که همین حقیقت، علت اصلی اجابت دعاست.

وی خاطرنشان کرد: وقتی انسان حقیقت دعا را نشناسد، در صورت تأخیر یا عدم تحقق ظاهری خواسته‌اش، دچار مشکل اعتقادی می‌شود؛ تا جایی که گاه می‌گوید با خدا قهر می‌کنم. این نگاه، حاصل تصور غلط از دعاست؛ تصوری که دعا را مانند چراغ جادویی می‌بیند که باید فوراً هر خواسته‌ای را برآورده کند.

حجت‌الاسلام علوی تهرانی با انتقاد از مراجعه برخی افراد به دعانویسان گفت: اکثریت قریب به اتفاق این افراد صلاحیتی ندارند و حتی آن اندک افرادی که کاری انجام می‌دهند نیز محدودیت دارند و آن‌گونه که مردم تصور می‌کنند، قادر به انجام هر کاری نیستند.

وی با تأکید بر قطعی بودن اجابت دعا تصریح کرد: اجابت دعا دیر و زود دارد، اما سوخت و سوز ندارد؛ یعنی اگر خداوند از خواسته‌ای راضی باشد، آن خواسته از دنیا خارج نمی‌شود مگر آنکه به صاحبش عطا گردد. با این حال، رسیدن به خواسته، همیشه به همان شکلی که ما می‌خواهیم نیست.

این استاد حوزه علمیه افزود: حقیقت دعا، عبادت و بندگی است، نه صرف خواستن. گفتن خدایا فلان مبلغ به من بده حقیقت دعا نیست. دعا آن حقیقتی است که انسان را به خدا نزدیک می‌کند و هیچ چیز مانند دعا انسان را به پروردگار نزدیک نمی‌سازد.

وی در پایان گفت: اگر کسی می‌خواهد به مقامی برسد که دعایش همواره مستجاب باشد، باید علت اجابت را فراهم کند. مانند چراغی که همه سیم‌کشی‌هایش کامل است، اما تا کلید زده نشود روشن نمی‌شود. حقیقت دعا همان کلید است و تا این حقیقت محقق نشود، نباید انتظار تحقق دائمی اجابت را داشت.

منبع:مهر