مشرک یا کافر بودن اجداد پیامبر یا حضرت ابوطالب ادعایی خلاف نص قرآن است

شیخ حسین انصاریان با اشاره به دعای حضرت ابراهیم (ع) در قرآن کریم گفت: بر اساس آیات الهی، نسبت دادن شرک یا کفر به اجداد پیامبر اسلام (ص) و امیرالمؤمنین (ع) ادعایی خلاف نص قرآن است.

کد خبر: ۱۳۵۶۳۵

چهارشنبه - ۱۷ دی ۱۴۰۴ / 17 October 1404

عقیق: حجت الاسلام والمسلمین شیخ حسین انصاریان استاد حوزه علمیه در سخنانی، با تأکید بر جایگاه نماز در منظومه اعتقادی انبیا، به دعای حضرت ابراهیم علیه‌السلام در قرآن کریم اشاره کرد و گفت: خداوند متعال در سوره بقره و سوره ابراهیم، دعای روشنی از زبان حضرت ابراهیم نقل می‌کند که در آن، درخواست می‌شود خود او و نسلش از اقامه‌کنندگان نماز و اهل تسلیم در برابر خدا باشند. این دعا نشان می‌دهد که نسل برآمده از ابراهیم، نسلی موحد، دین‌مدار و اهل عبادت است.

وی افزود: پیامبر اسلام صلی‌الله‌علیه‌وآله و امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام هر دو از نسل عبدالمطلب هستند؛ پدر پیامبر، عبدالله بن عبدالمطلب و پدر امیرالمؤمنین، ابوطالب بن عبدالمطلب است. هر دو از نوادگان هاشم و از نسل عبدمناف به شمار می‌روند. بر اساس آیات قرآن، چنین نسبی نمی‌تواند نسبی مشرک و بت‌پرست باشد، زیرا این ادعا با دعای صریح حضرت ابراهیم علیه‌السلام در تضاد آشکار است.

انصاریان تأکید کرد: این‌که بدون استناد قرآنی ادعا شود اجداد پیامبر یا ابوطالب مشرک یا کافر بوده‌اند، سخنی برخلاف نص قرآن و برخلاف دعای ابراهیمی است. قرآن کریم به‌روشنی می‌فرماید: وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَیْنِ لَکَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِنَا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَکَ و نیز رَبِّ اجْعَلْنِی مُقِیمَ الصَّلَاةِ وَمِنْ ذُرِّیَّتِی و همچنین وَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ.

وی سپس به ماجرای ولادت امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام اشاره کرد و گفت: فاطمه بنت اسد، مادر امیرالمؤمنین، بانویی موحد، اهل عبادت و مشمول دعای حضرت ابراهیم بود. وی در حالی که باردار بود، برای عبادت وارد مسجدالحرام شد، در حالی که از آغاز درد زایمان خود بی‌خبر بود. مسجدالحرام در آن زمان مملو از مشرکان و مردان نامحرم بود و این بانو با حال اضطرار رو به درگاه خداوند متعال آورد و از خدا خواست که آبروی او حفظ شود.

این استاد حوزه علمیه بیان کرد: خداوند در قرآن کریم می‌فرماید أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَیَکْشِفُ السُّوءَ، این آیه جنبه دعایی ندارد، بلکه پرسشی الهی است خطاب به مشرکان است؛ آیا در هنگام اضطرار، بت‌ها پاسخ‌گو هستند یا خداوند متعال؟ در چنین شرایطی، دعای بنده موحد مستجاب می‌شود و توسل به معبودهای بی‌جان مستجاب نمی‌شود.

وی ادامه داد: هنگام ولادت حضرت علی (ع)، به اراده الهی، دیوار کعبه شکافته شد و فاطمه بنت اسد وارد کعبه می شودو پس از سه روز، با نوزاد خود از کعبه خارج شد. هنگامی که نوزاد را به پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله دادند، امیرالمؤمنین علیه‌السلام چشمان خود را گشود و تنها به چهره پیامبر نگاه کرد. پیامبر فرمودند چهره حقیقی من در قرآن معرفی شده است؛ آنجا که خداوند می‌فرماید: إِنَّا أَرْسَلْنَاکَ شَاهِدًا وَ مُبَشِّرًا وَ نَذِیرًا وَدَاعِیًا إِلَی اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجًا مُنِیرًا.

انصاریان با اشاره به حدیث پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله که فرمودند: مَنْ رَآنِی فَقَدْ رَأَی الْحَق، گفت: تمام ارزش‌های الهی در وجود پیامبر تجلی یافته است و هر کس حقیقت را بخواهد، باید این چهره قرآنی را بشناسد.

این استاد حوزه علمیه اضافه کرد: از همان دوران کودکی امیرالمؤمنین، پیامبر نسبت به ایشان توجه ویژه داشتند و در روز بیست‌وهشتم صفر، پیامبر سر مبارک خود را بر دامان علی علیه‌السلام گذاشتند و از دنیا رفتند. در طول ۲۳ سال رسالت، پیامبر چه در مکه و چه در مدینه، در صلح و جنگ، بارها و بارها این حقیقت را بیان کردند که یا علی، أنت و شیعتک هم الفائزون.

وی تأکید کرد: ما با اهل سنت خصومت نداریم؛ سخن ما سخنی علمی و مستند به قرآن است. هر کس راه خود را انتخاب می‌کند، اما برای ما، پیر طریقت و معیار هدایت، تنها امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام است.

منبع:مهر