یادداشت وارده| برای حاج محمود کریمی و نوحه ی ای ایرانش

ما «بچه‌هیئتی‌ها» عمری متهم بودیم که به وطن و آب‌وخاک اجدادی بی‌توجهیم و می‌دانیم که اکثر شهیدان دفاع مقدسِ هشت‌ساله، برخاسته از هیئت‌های مذهبی بودند. حالا و با نوحهٔ «ای ایران!»ت، کیف کردیم که این‌بار، شعار وطن‌پرستی از حلقوم رسای بلندگوی هیئت شنیده شد... شعاری که سال‌ها و از سوی جماعت به‌ظاهر ملی‌گرا و وطن‌پرست، مصادره شده بود.

کد خبر: ۱۳۳۶۹۸

شنبه - ۰۷ تير ۱۴۰۴ / 07 April 1404

عقیق: محمد عکاف مدیرعامل خبرگزاری پانا_این روزها خیلی‌ها از «ایران» و «اتحاد ایرانیان» می‌گویند. برای ایران می‌نویسند و برای این خاک می‌خوانند... از اینکه ما ایرانیان - فارغ از گویش، قومیت و حتی شیوهٔ زندگی‌مان - عاشق کشورمان هستیم و با همهٔ اختلاف نظرها، پای این آب و خاک، با همه قدرت، اختلاف را کنار می‌گذاریم و چهرهٔ دشمن مشترک را به خاک می‌مالیم.

حاج‌محمود!

من در این چند روز، صدها دل‌نوشته خوانده و ده‌ها شعر و سرود شنیده‌ام.

اما نوحهٔ «ای ایران!...» تو چیزی «دیگر» بود. هنرمندانه و باغیرت، نشان دادی که عنوان کشورم، وطنم «ایران» هم می‌تواند مبنا و مفهوم نوحهٔ سینه‌زنی باشد.

تو با عشق، پرچم سه‌رنگ وطن‌مان ایران را به پرچم سرخ سیدالشهدا(ع) گره زدی.

حاج‌محمود!

این یعنی در جایی که پای وطن‌پرستی واقعی در میان باشد، پرچم دست همان‌هایی است که زیر پرچم امام‌حسین(ع) سینه می‌زنند... و بهتر و بیشتر از همه، فرق سپاه یزید و امام‌حسین(ع) را می‌فهمند.

حاج‌محمود!

تو با نوحه‌ات این پیام را دادی که وقت جنگ، وقتی دشمن حمله کند، «همه یکی هستیم»!... چون دشمن، همهٔ ما را یکی می‌داند و تیغ که بکشد، برایش کودک و زن و پیر و جوان فرقی نمی‌کند... اصول‌گرا و اصلاح‌طلب و راست و چپ هم نمی‌شناسد.

حاج‌محمود!
نوای «ای ایران!...» تو پاسخ کسانی بود که می‌گفتند: «شما در هزار و چهارصد سال قبل مانده‌اید». با نوحه‌ات چقدر دل‌ها به هم نزدیک‌تر و‌ حال‌مان خوب‌تر شد.

هر ضربه‌ای که با نام ایران به سینه‌ها می‌خورد، نشان می‌داد که هرجا کربلایی شود، روضه می‌شود، نوحه می‌شود و برایش به سر و سینه می‌زنیم.