خاطرات علما |

روایتی از اشک‌های بی‌پایان عارف مازندرانی

راز و نیاز و گریه های شبانه مرحوم آیت الله محمد اشرفی مازندرانی از ترس مقام ربوبی به حدی بود که در برخی تراجم او را از «بکایین» و زیادگریه کنندگان از خوف الهی شمرده اند.

کد خبر: ۱۳۲۲۰۰

سه‌شنبه - ۰۲ بهمن ۱۴۰۳ / 02 November 1403

عقیق: مرحوم تنکابنی در توصیف حالات روحانی و راز و نیاز شبانه و سحرخیزی مرحوم آیت الله محمد اشرفی مازندرانی می نویسد:

ایشان صاحب کرامات است و طریقه اش این است که از نصف شب تا صبح مشغول عبادت و تضرع و زاری و بی قراری و مناجات با حضرت باری و گریه از خوف حضرت قهاری است.

آن قدر بر سر و سینه می زند که صبح مانند شخص نیازمند در نهایت بیماری می شود.

به نحوی که هر که او را ببیند بپندارد که تازه از مرض برخاسته است.

برخی دیگر درباره او نوشته اند: «راز و نیاز و گریه های شبانه او از ترس مقام ربوبی به حدی بود که در برخی تراجم او را از «بکایین» و زیادگریه کنندگان از خوف الهی شمرده اند».

پی نوشت:

کتاب فرزانگان بابل، ص ۷۸ به نقل از معجم رجال الفکر والادب فی النجف، ج ۳، ص۱۱۴۱.

منبع:حوزه