حجت الاسلام مومنی:

آیت الله ری شهری در همه عرصه های خدمت، حضوری مؤثر داشت

حجت الاسلام سید حسین مومنی گفت: آیت الله ری شهری همانند یک سرباز از ابتدا تا انتهای عمر با برکتش در پیشگاه امامین انقلاب در همه عرصه های خدمت حضوری موثر و درخشان داشت.

کد خبر: ۱۲۹۳۱۹

دوشنبه - ۲۸ اسفند ۱۴۰۲ / 28 December 1402

عقیق: حجت الاسلام سید حسین مؤمنی در مراسم دومین سالگرد رحلت آیت الله ری شهری که در شبستان امام خمینی (ره) آستان مقدس حضرت عبدالعظیم (ع) برگزار شد، گفت: آن عالم ربانی همانند یک سرباز از ابتدا تا انتهای عمر با برکتش در پیشگاه امامین انقلاب در همه عرصه‌های خدمت حضوری مؤثر و درخشان داشت.

استاد حوزه علمیه قم با اشاره به ویژگی‌های تولیت فقید آستان مقدس حضرت عبدالعظیم (ع) گفت: آیت الله ری شهری فقیهی بی نظیر در علم حدیث بود و در گردآوری احادیث کاربردی و قابل استفاده در زندگی اجتماعی بسیار کوشید.

حجت الاسلام مؤمنی افزود: بنده سه سال است که از احادیث "حکمت نامه جوان" ایشان در سخنرانی‌های خود استفاده می‌کنم و به پدر و مادرها هم توصیه می‌کنم این کتاب را برای فرزندان خود تهیه کنند، چرا که در این کتاب بر اساس روایات جوان را معنا کرده و امید را در دل آنها بوجود می‌آورد.

وی با اشاره به پیام مقام معظم رهبری به مناسبت درگذشت آیت الله ری شهری، گفت: کلمه مجاهد در پیام رهبر معظم انقلاب چند بار تکرار شده و جهاد در عرصه‌های مختلف نشان از انگیزه و نشاط این عالم ربانی داشت.

حجت الاسلام مؤمنی با بیان اینکه بر اساس روایات ائمه اطهار علیهم السلام، تواضع و انکسار از ویژگی‌های علما می‌باشد، افزود: مرحوم آیت الله ری شهری (ره) یک امتیاز ویژه ای داشت که از ابتدا تا انتهای عمر شریف خود یک بار هم در برابر حرف‌های شیاطین و خناسان نسبت به خود، جبهه نگرفت و در مقام پاسخگویی برنیامد.

استاد حوزه علمیه قم با بیان اینکه مقام معظم رهبری در به کاربردن کلمات و عناوین نهایت احتیاط را دارند، اظهار داشت: معظم له در پیامشان به مناسبت درگذشت آیت الله ری شهری (ره) فرمودند که "اینجانب در طول دهها سال آشنایی با ایشان همواره صلاح و پرهیزگاری را در ایشان مشاهده کرده ام و امیدوارم این ذخیره ارزشمند موجب رحمت و مغفرت و علو درجات وی شود".

وی در پایان با بیان حدیثی از امام صادق (ع) در باره حقیقت عبودیت بندگان خداوند متعال، افزود: در این حدیث شریف آمده است که عبد باید از خودش چیزی را به مالکیت نشناسد و تدبیر امورش را به خداوند واگذار کند و تنها به تکلیفش عمل کند.