عقیق به منظور استفاده ذاکرین اهل بیت منتشر می کند

اشعار ولادت حضرت زینب کبری سلام الله علیها

به مناسبت فرا رسیدن ماه جمادی الاول و سالروز ولادت حضرت زینب کبری سلام الله علیها عقیق تعدادی از اشعار آیینی را به منظور استفاده ذاکرین اهل بیت منتشر می کند

کد خبر: ۱۲۴۴۹۱

چهارشنبه - ۰۹ آذر ۱۴۰۱ / 09 September 1401

فاطمه طارمی:

تا باد مرکبی‌ست برای پیام تو

با هر درخت زمزمه‌وار است نام تو

دریا روایتی‌ست به هر موج و ...کوه‌ها،

اسطوره‌های صبر که در احترام تو...

هر لاله قطره‌ای‌ست چکیده ز بغض‌هات

بر گوش خاک خوانده یقیناً سلام تو

زینب تویی ادامۀ نسلی ز آفتاب

ثبت است بر جریدۀ عالم دوام تو

زینب تویی عقیلۀ عترت، شکوه صبر

همواره سبز مانده حسین از قیام تو

نزدیک چون نَفَس به عزیز پیمبری

حتّی فرشته نیست چنین در مقام تو...

حمید سبزواری:

ای ز دیدار رخت جان پیمبر روشن

دیدۀ حق‌نگر ساقی کوثر روشن

در سراپردۀ عصمت که ملک راه نداشت

از جمالت دل صدّیقۀ اطهر روشن

یثرب اَر فخر فروشد به فلک نیست عجب

که شد از نور تواَش مطلع و منظر روشن

تیرگی نیست در آن سینه که مهر تو در اوست

که ز مهر تو شده سینۀ حیدر روشن

غنچۀ جان شبیر از گل روی تو شکفت

وز تماشای تو شد خاطر شبّر روشن

آیت لطف خدایی و به هر دل تابی

گر بُوَد سنگ، شود چون دل گوهر روشن

نه همین روی زمین از رخ تو روشن شد

که ز میلاد تو شد اَنجم و اختر روشن

«زیب اب» نام گرفتی و مرا فخر این بس

که شد از نام دلارای تو دفتر روشن

در سراپردۀ عصمت تو از آن زینِ اَبی

که ز سر تا به قدم قدس و عفاف و ادبی

ادب آموختۀ مکتب طاهایی تو

تربیت‌ یافتۀ دامن زهرایی تو

زینت قامت دین، زیور رخسار شرف

مظهر کاملۀ عفّت و تقوایی تو

گل گلزار نبی، میوۀ بستان علی

خانۀ فاطمه را شمع دلارایی تو...

عبرت‌آموز زنانی به حجاب و به وقار

برتر از آسیه و هاجر و سارایی تو

حوریان راست به خاک قدمت بوسه از آنک

غنچۀ گلبن انسیۀ حورایی تو

عجبی نیست اگر زینِ اَبَت نام دهند

که گرامی ثمر اُمّ ابیهایی تو

در صف حشر که هنگام شفاعت باشد

مادرت فاطمه را همره و همپایی تو

در سراپردۀ عصمت تو از آن زینِ اَبی

که ز سر تا به قدم قدس و عفاف و ادبی

مشفق کاشانی:

شبی كه مطلع مهر از، طلوع زینب بود

فروغ روز نشسته، به دامن شب بود

هزار رود نواگر ز كوثر و تسنیم

روان به خانهٔ زهرا، به بوی زینب بود

هزار چشمۀ خورشید، از كرانۀ شب

دمیده از دل مهتاب و چشم كوكب بود

شكوفه‌بار لب مرتضی به باغ دعا

ستاره‌ریز دم مصطفی، به یا رب بود

شراب نور ز خمخانۀ سحر، جوشید

كه جام سرخ شقایق، ز می لبالب بود

اگرچه «زینِ اَب» او را نهاد نام، رسول

خدای داند، كاو زینت «اُم و اَب» بود...

سپیده کاشانی:

خجسته باد قدوم تو، ای که بدر تمامی

فروغ دیدهٔ ما، مهر جاودانهٔ شامی

شکفتی ای گل صبر و شکیب دامن زهرا

تو زینبی و چو نام تو نیست نادره نامی

اگر پرندهٔ جانم سلام من نرساند

«مَنِ المبلّقُ عَنّی اِلی سُعادَ سلامی»

چگونه وصف تو گویم که در کلام نگنجی

چه از قیام تو گویم، که قامتی ز قیامی

سخن ز صبر نگویم، که خویش اسوهٔ صبری

رسالتت نستایم، که در پیام تمامی

تویی تو، زینت «اَب» زینب ای عصارهٔ عصمت

تو حلم فاطمه، علم علی، تو روح پیامی...

جمال عشق درخشید با پیام تو آن‌سان

که در کمال بدین جلوه کس ندید کلامی

سزد که از تو شود سرفراز رایت قرآن

که زان خطابه بلرزد ز خشم، دشمن خامی

اگر کلام شود هر نفس که شرح تو گوید

کجا ز عهده برآید ز وصف چون تو مقامی

تو سایبان یتیمان، طلایه‌دار حسینی

صلای نهضت حق، قسط و عدل را تو دوامی

چه نوش کرد گل ما، مگر ز جام صبوری

که دسته دسته گل جان نثار کرده، به جامی

به کربلاست روان بی‌امان سپاه حسینی

هلا صبورترین! این سپاه را تو نظامی

مراست آرزوی آن‌که آستان تو بوسم

تو ای فروغ دل ما، تو ای که زینت شامی

خوشا طواف سر کوی دوست کردن و مردن

چنین خوش است «سپیده»! سفر به حُسن ختامی

عبّاس‌شاهزیدی:

از غیب ترنّم حضوری آمد

از قلۀ آسمان چه نوری آمد

بعد از حسن و حسین در خانۀ وحی

«زینب» چه فرشتۀ صبوری آمد

قاسم صرافان:

هرچند، نامِ نیک، فراوان شنیده‌ایم

نامی، به باشکوهیِ زینب، ندیده‌ایم

ارث از دلِ شجاع تو برده‌ست، یا علی!

نامش گره به نام تو خورده‌ست، یا علی!

پیوندِ عقل روشن و بیداری دل است

شاگردیِ تو کرده، که استادِ کامل است

قانونِ عقل و عشقِ جهان را به هم زند

وقتی عقیلة‌العرب از عشق دم زند

زینب به بند، بندگی یار می‌کند

گیراست زلف یار و گرفتار می‌کند

از چشم یار، قامت دلدار، دیدنی‌ست

نام حسین، از لب زینب شنیدنی‌ست

آن شیرزن که زینت شیر خدا شود

باید امیر قافلۀ کربلا شود

در پایمردی از همۀ مردها سر است

کوثردلی که در رگ او خون حیدر است...

زن دیده‌اید در سخنش، برقِ ذوالفقار؟

دربند و سربلند، اسیر و امیروار...

زن دیده‌اید اسوۀ هر مرد و زن شود؟

زن دیده‌اید مثل علی بت‌شکن شود؟

غیر از جمال، در دل خون و بلا ندید

جز شوق یار، در عطش کربلا ندید

شد پیش حق، دلیلِ مباهات اهل‌بیت

وقتی که نور چشم علی گفت: «ما رَاَیت»

با «ما رَاَیت»، بندگی‌اش را تمام کرد

حمدی نشسته خواند و دو عالم قیام کرد...

«از هرچه بگذری، سخن دوست خوشتر است»

این دخترت، علی! چه‌قَدَر، شکل مادر است!

هر بار، تا صدا زده‌ای نام زینبت

انگار نام دیگر زهراست، بر لبت

آن زهره‌ای که چادر زهراست بر سرش

ناموس کبریاست، شبستانِ معجرش

باغ حیاست؛ کوچ بیابانی‌اش مبین

فخرُالنّساست؛ بی‌سر و سامانی‌اش مبین...

بانوی صبر! صبر سواران سر آمده

آه از نهاد مردم عالم، برآمده...

«اَمَّن یُجیب» را تو بخوان، بانوی دمشق!

ای مُضطری که پیش تو شد سربریده، عشق...

بانو! دعا کن آن مه پنهان عیان شود

روشن زمین، به جلوۀ صاحب‌زمان شود