حجت الاسلام حسین تهرانی به خوبی جلسات اخلاق را ادامه می دهد اما ما همچنان حیرانیم

یک شب در مدرسه نور بدون حاج آقا مجتبي تهرانی

برای آنانی که شب های رمضان را در خیابان ایران، بن بست ملکی می گذراندند و دلشان خوش بود که در شبهای قدر و در مسجد جامع بازار سرنوشتشان را با عالم اخلاق و مجتهد شهرشان گره مي زنند، کار کمی سخت شده است.

کد خبر: ۱۰۸۲۸

شنبه - ۱۲ مرداد ۱۳۹۲ / 12 May 1392

به گزارش عقيق، رمضان امسال با سال گذشته فرق دارد و شهر تهران از نفس گرم آیت الله مجتبی تهرانی(ره) محروم است. برای آنانی که شب های رمضان را در خیابان ایران، بن بست ملکی می گذراندند و دلشان خوش بود که در شبهای قدر و در مسجد جامع بازار سرنوشتشان را با عالم اخلاق و مجتهد شهرشان گره مي زنند، کار کمی سخت شده است. به یاد آن شب ها و با یادی از استاد اخلاق، آيت الله آقا مجتبی تهرانی امسال و در شب بیستم ماه مبارک رمضان راهی مدرسه نور شدیم.

مراسم ساعت 22:45 دقیقه شروع شد و سخنران آن حجت الاسلام و المسلمین حسین تهرانی (فرزند آیت الله تهرانی) بود. ابتدا احکامی در ارتباط با مبطلات روزه گفت و به شرح دعای روز نوزدهم پرداخت.

حجت الاسلام تهراني گفت: در فراز هاي دعاي روز نوزدهم داريم كه خدايا در اين ماه من را از بركاتش بهره مند كن و خيرات و كمالات را براي من در اين ماه آسان كرده و من را از اينكه حسناتم پذيرفته شود محروم نكن.

وي با طرح اين سوال كه اگر كسي بخواهد اين اتفاقات مطلوب برايش بيفتد چه بايد بكند ادامه داد: بهره مندترين مردم نسبت به امور اخروي كسي است كه بهره مندي او نسبت به امور دنيوي حداقل باشد.

پسر ارشد مرحوم آيت الله تهراني به فراز دوم دعاي روز نوزدهم اشاره كرده و گفت: در اين قسمت از دعا داريم كه خدايا راه به سوي خوبي ها را براي ما سهل و  آسان كن تا ما بتوانيم عمل خير انجام دهيم. امام حسين(ع) مي فرمايد هر كس كه خداوند متعال را آنگونه كه سزاوار اوست پرستش كند، خداوند به بالاتر از آنچه را كه در آرزويش است به او مي رساند.

وي گفت: بايد در تمام امور مطيع امر خداوند باشيم و آن را فقط به نماز و روزه و حج محدود نكنيم.

حجت الاسلام تهراني گرم صحبت بود و همه در حال گوش دادن به سخنان. در همين حين بنري كه در سمت راست جلوي مجلس نصب شده بود نظر ما را به خود جلب كرد. تصويري از آيت الله آقا مجتبي تهراني به همراه دو جمله اي به اين مضمون از او كه " از دوستان اهل بحث و جلسه و مسجد و ديگران تقاضاي حليت و طلب عفو مي كنم و از دعاي خير خود مرا محروم ننمايند. با دست خالي و اميد به مغفرت و فضل و رحمت الهي مي روم و همه را به خداوند متعال و غفور و رحيم مي سپارم. 11 ذي القعده الحرام- -1432 – مجتبي تهراني"

آري از آن عالمي فقيدي كه آن چنان بند روضه حضرت زهرا(س) و مقيد به اصول و فروع دين بود بايد هم چنين تواضعي ديد كه بگويد با دست خالي به پيشگاه خدا مي روم و اين تلنگري به من نوعي بايد باشد كه حواسم را جمع كنم.

ذهنمان داشت براي خودش تصوير سازي مي كرد و به ياد مي آورد آن روزهايي را كه اين استاد اخلاق چه مباحث مهمي را به ساده ترين نحو براي مردم تشريح مي كرد كه حجت الاسلام تهراني رسيد به فراز پاياني دعاي روز نوزدهم.

وي گفت: راهكار اين مطلب كه حسنات ما مقبول درگاه احديت قرار بگيرد اين است كه بايد يك سري اعمال را انجام داده و دور يك سري خط قرمز بكشيم. در قرآن كريم داريم كه خداوند حسنات را فقط از متقين قبول مي كند، پس معيار اصلي داشتن تقواي الهي است.

حجت الاسلام تهراني ادامه داد:عامل ديگر قبولي حسنات اخلاص در انجام كارهاي خير است. اگر اخلاص در كار نباشد در انتها اجر و ثوابي نيز نخواهد بود. بايد دقت كرد كه بحث قبولي عمل با صحت و يا بطلان آن عمل خلط نشود. ممكن است عملي صحيح باشد اما به دلايلي مورد قبول پروردگار واقع نشود.

وي به حديثي از امام صادق(ع) اشاره كرده و گفت: در روايت از اين بزرگوار داريم " به خدا قسم پروردگار ذره اي از عمل بنده را قبول نمي كند اگر در كنارش اصرار بر معصيتي وجود داشته باشد."

انتهاي مجلس نيز طبق رسم جلسات اخلاق آيت الله تهراني، حاج احمد چيني به خواندن روضه در سوگ حضرت اميرالمومنين(ع) پرداخت و اين نوا در مجلس طنين انداخت: چرا بانگ مناجات علي ديگر نمي آيد /  چرا آن نغمه هاي روح پرور ديگر نمي آيد

مجلس تمام شد و در حال ترك آن بوديم كه تصوير صندلي خالي جلوي مجلس دوباره ما را به ياد مرحوم آيت الله تهراني انداخت و این بار با حسرت فقدان او از مدرسه نور خارج شديم.

گزارش: ميثم يعقوبي