آيا بهشت براي بهشتيان يكنواخت و ملالت آور نيست؟

کد خبر: ۱۰۴۷۲۶

سه‌شنبه - ۰۳ ارديبهشت ۱۳۹۸ / 03 February 1398

عقیق:سوره كهف، آيه 108: («لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا«)
انسان بايد جايى باشد كه از جهاتي تاقص باشد تا به دنبال آنچه كه ندارد برود. اگر يكدفعه انسان در محيطى قرار بگيرد كه در آن محيط همه چيز وجود دارد، آنوقت تازه مى‏ شود مثل برخي بچه ‏هاى اشراف اين دنيا كه به قول «روسو» از همه مردم ديگر از لذت محروم ترند، براى اينكه تمام وسايل را براى خودش فراهم مى ‏بيند و چيزى كه نداشته باشد و آرزويش را داشته باشد و بعد به آن برسد و خوشحال بشود، ندارد. آن بچه فقير كه كفش ندارد، وقتي با زحمت يك جفت كفش نو بدست مي آورد تا چند شبانه‏ روز آنچنان غرق در وجد و شعف است كه حد ندارد. اما آن بچه اشراف و اعيانى كه تا چشم باز كرده انواع كفشها را جلوى خودش ديده و هيچ وقت نادارى را احساس نكرده است، هيچ وقت لذت كفش داشتن و لذت لباس نو و هواپيماسوارى را احساس نمى‏ كند، چون هرچه را كه فكر كند، از همان روز اول داشته است. اين است كه زندگي هاى اينها كسالت ‏آور مى‏ شود. مى ‏گويند تازه بهشت مى ‏شود مثل زندگى اشراف‏ زاده‏ ها؛ يك زندگى‏ اى كه از اوّلى كه آدم پايش را آنجا مى‏ گذارد مى‏ بيند همه چيز فراهم است.
پاسخ اين است كه اگر آنچه در بهشت هست از نوع آن چيزهايى است كه در دنيا وجد دارد، مطلب از همين قرار است. قرآن هم ظاهرا براى همين نكته بوده است كه اين تعبير را درباره بهشت به كار مي برد: لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا[1] يعنى برعكسِ نعمتهاى دنيا كه انسان وقتى داشته باشد خسته مى ‏شود و طالب تحول و تغيّر و تجدد مى ‏شود و مى‏ گويد: «لِكُلِّ جَديدٍ لَذَّةٌ»، آنجا ديگر بحث «لِكُلِّ جَديدٍ لَذَّةٌ» مطرح نيست و تحول و تغيّر و خستگى و دلزدگى در آنجا وجود ندارد.
سرّ مطلب اين است‏ كه در بهشت مهماندار خداست. محال است انسان از خدا بيزار شود و غير او را بخواهد. از هر چيزي بيزاري پيدا مي‏ شود براي اينكه انسان مي‏ خواهد به خدا برسد، همين‏ قدر كه يك ارتباط و اتصالي به او پيدا كرد، آن وقت ارزش‏ بهشت براي او اين نيست كه آنجا خوردن و پوشيدن و لذت‏ جنسي هست، ارزشش اين است كه سفره كرامت و پذيرايي اوست، حس مي‏ كند و تا ابد هم‏ حس مي‏ كند كه دارد به دست او پذيرايي مي‏ شود. اين ديگر خستگي ‏آور نيست. «قد احسن الله له رزقا»(2) خداست كه براي او رزق و روزي را نيكو گردانيده است . اين همان مقام رضوان الهي است كه اگر كسي به مقام رضوان‏ الهي برسد ، به مقامي كه خدا از او راضي باشد و او به مقام رضاي پروردگار برسد ، براي او تنها چيزي كه هدف و مقصد است رضوان پروردگار است ، كه‏ در آيات متعدد قرآن روي اين موضوع تكيه شده است چنانكه مي فرمايد« و رضوان من الله‏ اكبر» .(3)(4)

پی نوشت:
1. سوره كهف، آيه 108
2. سوره طلاق،آيه 11
3. سوره توبه، آيه 72
4. آشنايي با قرآن ، ج8،ص60و61

منبع:انوار طاها