حجت الاسلام سید ابوالقاسم شجاعی و حاج عزیز اسماعیلی در فاطمیون تهران

چهار صفت برای ورود به بهشت/ بیا بنگر غریبی تا چه حد است+ گزارش تصویری

مراسم مناجات خوانی در حسینیه فاطمیون تهران با حضور شب زنده داران و سخنرانی سید ابوالقاسم شجاعی، مداحی مرتضی طاهری و عزیز اسماعیلی در شب یازدهم ماه مبارک رمضان برگزار شد.

کد خبر: ۱۰۳۹۷

شنبه - ۲۹ تير ۱۳۹۲ / 29 April 1392

به گزارش عقیق، مراسم مناجات خوانی در حسینیه فاطمیون تهران با حضور شب زنده داران و سخنرانی حجت الاسلام سید ابوالقاسم شجاعی، مداحی حاج مرتضی طاهری (قبل از منبر) و حاج عزیز اسماعیلی در شب یازدهم ماه مبارک رمضان برگزار شد.

ابتدا حاج مرتضی طاهری به مرثیه سرایی در وصف حضرت خدیجه پرداخت و سپس حجت الاسلام شجاعی به روایتی از پیغمبر در مورد شب معراج اشاره کرد که در ادامه بخشی از سخنان وی را مرور می کنیم:

پیغمبر فرمودند:شب معراج به من خطاب شد ، به عزت خودم قسم اگر کسی چهار صفت را عمل کند من او را در بهشت راه می دهم :

فرد لسان خود را در حدود اخلاق نگه دارد و باز نکند مگر آنکه برای رسیدن به خیر دنیا و آخرت.

قلب خود را از وسوسه شیطان حفظ کند

خود را در وقت گناه که من ناظر به عمل او هستم   حفظ کند

نور چشم هر فرد در گرسنگی باشد

حجت الاسلام شجاعی سه مورد اول را در شب های گذشته توضیح داده بودند و مشغول به شرح مورد چهارم شدند.

در درجه اول از گرسنگی مفهوم می شود که اسلام مشوق گرسنگی است ، نه اسلام دین گرسنگی نمی باشد.

اسلام می فرماید هم درباره دنیا و هم آخرت فعال باشید . پیامبر در اولین صحبت هایش می فرمایند من آمده ام شما را به خیر دنیا و آخرت دعوت کنم.

گرسنگی به معنی اصلا نخوردن نمی باشد بلکه بدان معنی است که از کنار سفره نیمه سیر بلند شویم.

در حدیثی از امام صادق (ع) بیان شده که برای معده سه قسمت را در نظر بگیرید ، قسمتی برای غذا ، قسمتی برای آب و قسمتی خالی برای تنفس.

در حدیثی دیگر از حضرت علی (ع) آمده که معده مرکز تمام امراض است و خودداری کردن از غذا عالی ترین روش معالجه است. همچنین می فرمایند : نمیرانید قلب خود را به زیادی غذا و آب ، قلب می میرد از غذا و آب فراوان همانطور که زمین از زیادی آب لجن می شود.

حجت الاسلام شجاعی در آخر به روضه خوانی حضرت زینب (س) پرداخت و حاج عزیز اسماعیلی اشعار زیر را خواند:

کوفه شهر جنایت پیشگی

نام تو باشد برای زندگی

من همان استاد قرآن تو ام

این چنین دست بسته مهمان تو ام

چو درب شهر به رویم باز کردند

سخن با ناسزا آغاز کردند

بیا بنگر غریبی تا چه حد است

برایم سفره ی نان باز کردند

به هر منزل رسیدند کودکانت

فقط با تازیانه ناز کردند.