عقیق به منظور استفاده ذاکرین اهل بیت (ع) منتشر می کند

اشعار شهادت امام حسن عسکری (ع)

کد خبر: ۱۰۲۱۱۷

پنجشنبه - ۲۴ آبان ۱۳۹۷ / 24 August 1397

سرویس شعر عقیق: به مناسبت فرا رسیدن سالروز شهادت امام حسن عسکری (ع) عقیق تعدادی از اشعار آیینی را به منظور استفاده ذاکرین اهل بیت منتشر می کند :

محمد بیابانی:

کام بهار طعمه جام خزان شده

زهری بلای جان امامی جوان شده

غربت کم است در حق مردی که خانه اش

زندان و خود شبیه به زندانیان شده

بی تاب لرزش بدنش دیده زمین

گریان دست و پا زدنش آسمان شده

حتی برای کاسه آبی رمق نداشت

دستی که از شرار ستم ناتوان شده

برخورد چیست با لب و دندان که مهدی اش

حالا کنار بستر او روضه خوان شده

ای وای از آن غریب که لب های تشنه اش

زخمی دست بی ادب خیزران شده

ای وای از آن عزیز که اهل و عیال او

پایین نشین مجلس نامحرمان شده

ای وای از آن شهید که انگشت های او

مقصود دست غارت یک ساربان شده

سید حمید رضا برقعی:

یازده بار جهان گوشهٔ زندان کم نیست

کنج زندان بلا گریهٔ باران کم نیست

سامرایی شده‌ام، راه گدایی بلدم

لقمه نانی بده، از دست شما نان کم نیست

قسمت کعبه نشد تا که طوافت بکند

بر دل کعبه همین داغ فراوان کم نیست

یازده بار به جای تو به مشهد رفتم

بپذیرش، به خدا حج فقیران کم نیست

زخم دندان تو و جام پر از خون آبه

ماجرایی‌ست که در ایل تو چندان کم نیست

بوسهٔ جام به لب‌های تو یعنی این بار

خیزران نیست ولی روضهٔ دندان کم نیست

از همان دم پسر کوچکتان باران شد

تا همین لحظه که خون گریهٔ باران کم نیست

در بقیع حرمت با دل خون می گفتم

که مگر داغ همان مرقد ویران کم نیست

حسین مودب:

طلوعت روشنی بخشیده هر آیینه ایمان را

نگاهت آیه آیه شرح داده بطن قرآن را

دم عیسایی‌ات کفر شیاطین را در آورده

که سلمان می‌کند لبخند تو هر نامسلمان را

قنوتت عطر حُسن یوسف آورده‌ست و آغوشت

اسیر مهر تو کرده‌ست زندانبان و زندان را

ببارد یا نبارد، امر امر توست مولا جان!

سپرده دست تو پروردگارت نبض باران را

تویی من عنده علم الکتاب و گوشهٔ چشمت

فقاهت یاد داد امثال فضل و اِبن ریّان را

حریف تو نشد دشمن، خودش هم خوب می‌داند

به جام زهر می‌خواهد بگیرد از تو میدان را...

کبوترهای صحنت می‌شویم ابن الرضا هر شب

پراکندی به عالم دم به دم عطر خراسان را

محمد بیابانی:

باید که دنیا فصل در فصلش خزان باشد

وقتی که با تو اینچنین نامهربان باشد

ای کاش که من نیز امشب زائرت بودم

جایی که فرزندت در آنجا روضه‌خوان باشد

دریایی از درد و غریبی موج خواهد زد

پای حسن هرگاه جایی در میان باشد

وقتی حسن باشی دگر جای تعجب نیست

سقف مزارت هم، زمانی آسمان باشد

وقتی حسن باشی دگر جای تعجب نیست

وضعت میان خانه چون زندانیان باشد

وقتی حسن باشی دگر جای تعجب نیست

خون دلت از کنج لب‌هایت روان باشد

آری حسن بودی ولی هرگز ندیدی که

گلبرگ روی مادرت چون ارغوان باشد

سخت است تشنه باشی و لب‌های لرزانت

حتی برای آب خوردن ناتوان باشد

هنگام برخورد لبت با کاسهٔ آب است

وقت گریز روضه‌های خیزران باشد